บทที่ 774 บรรลุจินตันเม็ดที่สิบเอ็ด ฝ่ามือมารสลายวิญญาณ!
เมื่อคำพูดของนางจบลง พลังจากฝ่ามือของหุ่นบุรุษหินม่วง ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
เพียงพริบตาเดียว ม่านพลังสีม่วงก็เริ่มบีบอัดเข้ามา ราวกับจะบดขยี้ลู่เฉินให้แหลกลาญ
แต่ชายหนุ่มกลับทำเพียงยิ้มบาง ก่อนจะยกนิ้วแตะไปทางม่านพลังนั้น จากนั้นม่านพลังอันแข็งแกร่ง กลับสลายหายไปในทันที
ทุกคนตะลึงงัน ผู้อาวุโสใหญ่ม่อเหรินถึงกับดวงตาเบิกโพลง และเอ่ยอย่างเหลอหลา “นี่… ถึงกับกักขังเขาไม่ได้หรือ!?”
แม้แต่ประมุขลัทธิอย่างถังอิง ก็ยังเผยสีหน้าสงสัย “เด็กน้อย เจ้าทำลายค่ายกลได้อย่างไร?”
“แล้วข้าจะบอกเจ้าด้วยเหตุใดกัน?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังลูกแก้วสีม่วง
“ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวเจ้าก็จะยอมสารภาพเอง” ถังอิงพูดพลางปลดปล่อยแสงม่วงสายแล้วสายเล่า ใส่ร่างหุ่นบุรุษหินทันที
หุ่นหินนั้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นร่างยักษ์ มันกระโจนพุ่งมาหาลู่เฉิน พร้อมทุบหมัดหนักราวภูเขาถล่มใส่ แต่ใต้หมัดนั้นกลับว่างเปล่า เพราะลู่เฉินใช้เคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณ ทำให้ร่างกายไร้ตัวตน
ขณะเหล่าผู้อาวุโสจึงโห่ร้อง พลางก่นด่าว่าลู่เฉินต่ำช้า แต่เขากลับไม่ใส่ใจ พร้อมทำเพียงยกยิ้มพลางเล่นกับหุ่นหินไปมา ในขณะเดียวกันเขาได้สั่งกุ่ยเจี๋ยให้ลอบเข้าใกล้ลูกแก้ว
ทว่าลูกแก้วเปล่งแสงม่วงฟาดใส่กุ่ยเจี๋ย ทำให้ร่างของมันถูกเปิดโปง ถังอิงหัวเราะเยาะพลางเอ่ย “เจ้าคิดจะใช้ภูตผีลอบโจมตีข้างั้นหรือ?”
“หาใช่การลอบ
