บทที่ 773 สตรีผู้ดำรงตำแหน่งประมุขมานานสามหมื่นปี
ลู่เฉินพลันนึกถึงเป็ดปีศาจ จึงยิ้มพลางพูดกับม่อเหรินว่า “ให้ท่านประมุขของพวกเจ้าปรากฏตัวมาเถอะ บางที… ข้าอาจจะ ‘ดูแล’ เขาได้เหมือนกัน”
ม่อเหรินพลันเย้ยหยันใส่อีกฝ่าย “ท่านประมุขของพวกเรา… มิใช่ว่าใครอยากพบก็พบได้หรอกนะ!”
ลู่เฉินเห็นว่ากระทั่งผู้อาวุโสใหญ่ก็ยังดื้อรั้นเช่นนี้ จึงกล่าวเสียงเรียบว่า “ถ้าเขาไม่ออกมา งั้นพวกเจ้าก็เตรียมเจอปัญหาใหญ่ได้เลย”
ม่อเหรินฮึดฮัดตอบ “เจ้าเด็กน้อย แม้เจ้าจะเก่ง แต่หากคิดจะจัดการพวกเราน่ะ… ยังห่างไกลนัก!”
ลู่เฉินแย้มยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเรียกแผ่นหินฉวิญญาณออกมา
ทันใดนั้นทุกคนก็รู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณ ภายในตัวพวกเขากำลังสั่นสะท้าน และเหมือนจะถูกดึงออกไป
ม่อเหรินตกใจพลางรีบตะโกน “ถอย! เร็วถอยไป!”
ทุกคนรีบล่าถอยหายเข้าไปในถ้ำทันที
ลู่เฉินยังไม่รีบตามออกไป แต่กลับตรวจสอบรอบ ๆ ถ้ำ ก่อนจะวาดอักขระเอาไว้โดยรอบ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครหลบหนี หรือใช้วิชาเร้นกายหนีไปได้
…
ในขณะเดียวกัน ม่อเหรินนำพาคนของตนมาถึง อุโมงค์เล็กแห่งหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมา เขาถึงถอนหายใจโล่งพร้อมสบถ “ไอ้สารเลว!”
ปรมาจารย์เคล็ดวิชาโลหิตรีบร้อนถาม “ผู้อาวุโสใหญ่ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี?”
ม่อเหรินโกรธจัด “จะทำอย่างไร? ก็เพราะเจ้านั่นแหละก่อเรื่อง!”
ปรมาจารย์เคล็ดวิชาโลหิตรีบแก้ต่าง “ข้าเองก็ไม่คิดว่าเขาจะกล้า บุกมาถึงลัทธิของพวกเราเช่นนี้
