เหลา ลู่เฉินเหยียดมือขวา จากนั้นก็มีพลังมารไหลออกมาจากมือนั้น ซึ่งทำให้ถังอิงถึงกับผงะ “เจ้า… เจ้าก็เป็นผู้บำเพ็ญวิถีมารงั้นหรือ?”
“ถูกต้อง และ…”
พลังมารในมือของชายหนุ่มพลันกลายเป็น ฝ่ามือขนาดมหึมาตะปบออกไป
วิญญาณมารกรีดร้องและสลายสิ้น
ถังอิงถึงกับสั่นสะท้าน “นี่มัน!?”
ลู่เฉินหัวเราะ “เป็นอย่างไรบ้าง? วิชาฝ่ามือมารสลายวิญญาณของข้าไม่เลวใช่หรือไม่?”
ถังอิงสั่นสะท้าน แม้ไม่รู้จัก แต่พลังนั้นทำให้นางตระหนัก ถึงความน่าสะพรึงกลัวของเขา
ลู่เฉินแย้มยิ้มยั่วเย้าและเอ่ย “เจ้าควรรีบใช้วิชาที่ร้ายกาจที่สุด เพราะไม่งั้นหากข้าลากเจ้าออกมา แล้วให้เจ้าได้ลิ้มลองฝ่ามือของข้าดู เจ้าก็จะรู้ว่าข้าน่ากลัวเพียงใด”
“เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวงั้นหรือ?” ถังอิงพยายามสงบใจ
“ถ้าไม่กลัวก็ออกมาเถอะ จะซ่อนทำไมกัน?”
“เจ้า… หาเจอข้าหรือ?”
“คำถามโง่เขลา!”
“หึ ข้าไม่เชื่อหรอก!”
ถังอิงยังคงซ่อนตัว แต่ลู่เฉินกลับเคลื่อนไหวอย่างว่องไว พร้อมหายวับไปจากโถงใหญ่ และเมื่อปรากฏอีกครั้ง เขาก็มาถึงห้องลับแล้ว
ภายในห้องลับมีสระน้ำ ที่เต็มไปด้วยของเหลวสีม่วง และภายในสระนั้นก็มีสตรีผู้หนึ่งนั่งหันหลัง พลางลูบไล้ร่างในขณะอาบน้ำอย่างสงบ
นางคือถังอิง ประมุขของลัทธิมารเหมันต์
ลู่เฉินหัวเราะ “นี่หรือสิ่งที่เจ้ามี?”
ถังอิงหันมายิ้มอย่างเย้ายวน “เหตุใดเจ้าต้องทำลายล้างกันด้วยเล่า?”
ลู่เฉินตอบ “เจ้าคงไม่คิดว่าจะใช้วิธีนี้มายั่วยวนข้าได้หรอกนะ
