พูดกับเจ้า?”
“ใช่ ไม่ว่าข้าจะพยายามเช่นไร ก็ไม่สามารถทำให้เขามาได้” ราชสีห์มารพูดอย่างหดหู่ใจ
“โดยปกติแล้วเขาจะปรากฎตัวออกมาเมื่อใด”
“บางครั้งก็สองถึงสามวัน ทว่าบางครั้งก็หลายเดือนจนถึงปี” ราชสีห์มารพูดอย่างไม่มั่นใจ
เมื่อลู่เฉินได้ยินดังกล่าว จึงพูดขึ้นมาว่า “ไปเถิด ไปดูกันก่อน”
“ไป ไปดูหรือขอรับ?” ราชสีห์มารรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา แต่ลู่เฉินก็ยังคงให้เขานำทาง
ราชสีห์มารพูดด้วยความหวาดกลัวขึ้นมาทันที “นายท่าน นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะขอรับ”
“เช่นนั้นเจ้าจะโจมตีข้าต่อไปหรือ?” ลู่เฉินมองไปยังราชสีห์มาร
ชายร่างใหญ่ส่ายศีรษะปฏิเสธออกมาทันที “ช่างเถิด ข้าไปกับท่านดีกว่า”
ลู่เฉินแสยะยิ้ม แต่กลับไม่พูดใด ๆ จากนั้นจึงเดินทางต่อ ราชสีห์มารเดินเคียงข้างชายหนุ่ม ทว่าภายในใจกลับรู้สึกกังวล “ข้าเป็นถึงราชสีห์มารผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับตกต่ำถึงเพียงนี้”
ขณะที่ราชสีห์มารถอนหายใจออกมานั้น ไอมารรอบกายกลับยิ่งหนาแน่นขึ้น
เมื่อเห็นดังนั้น ราชสีห์มารก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมาเล็กน้อย “นายท่าน ท่านไม่กลัวหรือ?”
“มีสิ่งใดต้องกลัวกัน?”
“ข้าคิดว่าอีกฝ่ายดูไม่ธรรมดา หลังจากนี้ต้องเผชิญหน้ากับเขาจริง ๆ หรือ?” ราชสีห์มารมองลู่เฉินด้วยความแปลกใจ
“หากพบกันให้เขาโจมตีข้าก็พอ” ลู่เฉินตอบกลับ
ราชสีห์มารพลันพูดออกมาด้วยความลำบากใจ “แล้วถ้าเขาซุ่มโจมตีข้าเล่า?”
“เจ้ากลัวว่าเขาจะทำร้ายเจ้าหรือ?” ลู่เฉินมองราชสีห์มาร
ราชสีห์มารพยักหน
