ใช่เจ้าสำนัก” ลู่เฉินกล่าว
“ไม่ช้าก็เร็วเจ้าก็ต้องเป็นเจ้าสำนักอยู่ดี” เฉออู่ตอบ
แต่ลู่เฉินพูดว่า “ในอนาคตก็จะไม่เป็นเช่นกัน”
“เจ้า!” เฉออู่คิดว่าลู่เฉินล้อเล่น นางจึงคำรามด้วยความโกรธ
อย่างไรก็ตาม ลู่เฉินพูดขณะที่เขาเดินว่า “ถ้าเจ้าไม่อยากตายก็รีบออกไปเสีย ไม่เช่นนั้นภายหลังจะไม่มีใครช่วยเจ้าได้”
ครั้นเฉออู่ได้ยินเช่นนี้ นางก็รู้สึกตื่นตระหนกทันที ก่อนจะพูดเสียงแข็งว่า “หากเจ้าไม่กลัว ข้าก็ยิ่งไม่มีอันใดต้องกลัว”
หลังจากพูดเช่นนั้น เฉออู่ก็รวบรวมความกล้าแล้วเดินไปข้างหน้า
ลู่เฉินยิ้มและก้าวไปข้างหน้าต่อไป
หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแปลก ๆ ดังมาจากทุกหนทุกแห่ง เฉออู่นึกตกใจกลัวทันที นางถอยกลับไปสองสามก้าว ก่อนจะยืนอยู่ข้างหลังลู่เฉินและคนอื่น ๆ แล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ข้าไม่ได้กลัวนะ ข้าแค่คิดว่าการสังเกตจากด้านหลังง่ายกว่า ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นแถวนี้กัน?”
