บทที่ 759 ข้าไม่สนใจตำแหน่งเจ้าสำนัก!
เซี่ยอีฉานไม่กล้าพูด เขาจึงทำเพียงส่ายหน้าและเอ่ยว่า “ข้าพูดไม่ได้!”
เฉออู่พูดอย่างไม่พอใจ “เจ้าหลวงจีนตัวเหม็น เจ้ามาจากเทือกเขาเจ็ดหิมะ เจ้ามีอะไรพูดไม่ได้กัน!”
“ข้าพูดไม่ได้จริง ๆ!” เซี่ยอีฉานกล่าวอย่างหดหู่
เฉออู่โกรธมาก แต่เจ้าสำนักเพียงมองไปทางเซี่ยอีฉาน แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าควรพูดออกมาดีกว่า ไม่เช่นนั้นเจ้าจะต้องรับการลงโทษในภายหลัง”
“ข้า…” เซี่ยอีฉานลังเล
ซางเจี้ยนซานพลันเดินไปหาเขา จากนั้นก็มีใยสีน้ำตาลจำนวนหนึ่งปรากฏขึ้นบนมือของเขา พวกมันพุ่งพันตัวเซี่ยอีฉานไว้ ทำให้เซี่ยอีฉานตกใจและมองไปทางเจ้าสำนัก “ท่านเจ้าสำนัก ข้าพูดไม่ได้จริง ๆ!”
เจ้าสำนักไม่ได้พูดอะไร ซางเจี้ยนซานจึงเตรียมจะลงมือ ให้เซี่ยอีฉานได้ตระหนักถึงสถานะยามนี้ของตัวเอง แต่ทันใดนั้นเสียงของลู่เฉินก็ดังขึ้น “เจ้ากำลังทำอะไรกัน?”
ทุกคนต่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงนั้น จากนั้นพวกเขาก็เห็นลู่เฉินที่กำลังลงมาจากภูเขา
อย่างไรก็ตาม ซางเจี้ยนซานคิดว่าลู่เฉินขี้ขลาดจนหนีกลับมา ดังนั้นเขาจึงส่งยิ้มให้ชายหนุ่มพลางพูดว่า “เจ้าหนู เจ้าวิ่งกลับมาหลังจากเจออันตรายใช่หรือไม่?”
ทุกคนเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน แม้แต่เฉออู่เองก็พูดว่า “เจ้าไม่สามารถผ่านการทดสอบได้ ดังนั้นจงตอบคำถามแต่โดยดีเสีย บางทีท่านพ่อของข้าอาจจะปล่อยเจ้าไป”
เจ้าสำนักเองก็จ้องไปทางลู่เฉินเช่นกัน “เจ้าหนู ข้าบอกแล้วว่ามีเพีย
