ตว์ประหลาดศักดิ์สิทธิ์ระดับแปด”
ศักดิ์สิทธิ์ระดับแปด หลังทุกคนได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็สูดหายใจเข้าลึก
เห็นได้ชัดว่าต่างทุกคนตกใจ
เฉออู่เองก็ขมวดคิ้วเช่นกัน “ท่านพ่อ พวกเขาทั้งหมดอยู่ในขั้นศักดิ์สิทธิ์ระดับแปดงั้นหรือเจ้าคะ?”
“ถูกต้อง” เจ้าสำนักเอ่ยยืนยัน
เฉออู่มองไปทางลู่เฉิน “เจ้าหนู ข้าแนะนำให้เจ้าอย่าอวดดีเลย เพราะขั้นศักดิ์สิทธิ์ระดับแปดนั้นน่ากลัวมาก!”
แต่ซางเจี้ยนซานกลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ศิษย์น้องเล็ก ดูเขามั่นใจมาก ให้เขาลองดูเถิด บางทีเขาอาจจะทำสำเร็จจริง ๆ ก็ได้?”
เฉออู่กลอกตาแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้”
“ถ้ายังไม่ลอง เจ้าจะรู้ได้อย่างไร?” ซางเจี้ยนซานเอ่ยด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม
เฉออูพูดไม่ออกทันที แต่ลู่เฉินทำเพียงมองไปทางเจ้าสำนัก “จะสอบผ่านได้อย่างไร?”
“บนยอดเขามีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง ถ้าเจ้านำจี้ผู้สืบทอดไปถึงที่นั่นได้ มันจะเปลี่ยนเป็นสีแดงโลหิตเอง และเมื่อถึงเวลานั้นเจ้าก็เอามันกลับลงมาได้” เจ้าสำนักอธิบายกฎเกณณ์
หลังลู่เฉินเข้าใจแล้ว เขาก็กำลังจะขึ้นไป แต่เซี่ยอีฉานเอ่ยขึ้นก่อนอย่างเป็นกังวล “นายท่าน…”
“ไม่ต้องกังวลไป มันเป็นเพียงเนินเขาเล็ก ๆ” หลังลู่เฉินพูดเช่นนั้น เขาก็บอกให้เซี่ยอีฉานและหั่วเตาหลางรออยู่ที่นี่
เจ้าสำนักขมวดคิ้ว “เจ้าคิดดีแล้วจริง ๆ หรือ?”
“เมื่อมาถึงที่นี่ ข้าย่อมไตร่ตรองมาดีแล้ว” ลู่เฉินพูดกับเจ้าสำนัก
ผู้คนในเทือกเขาเจ็ดหิมะ
