ต่างหัวเราะเยาะเขา บางคนคิดว่าลู่เฉินอวดดีเกินไป ในขณะที่บางคนคิดว่าลู่เฉินประเมินความสามารถของตัวเองสูงเกินไป
ลู่เฉินเพิกเฉยต่อเสียงเยาะเย้ยเหล่านั้น แล้วเร่งรุดขึ้นไปบนภูเขา ก่อนจะหายตัวไปจากสายตาของทุกคน
เฉออู่ถามเจ้าสำนักอย่างกังวลว่า “ท่านพ่อ ท่านคิดว่าเขาจะทำสำเร็จหรือไม่เจ้าคะ?”
เจ้าสำนักรู้สึกว่าผลลัพธ์คงจะเหมือนเดิม แต่เขาคร้านเกินกว่าจะเอ่ย เป็นซางเจี้ยนซานที่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ศิษย์น้องเล็ก ให้ข้าบอกเจ้าให้รู้ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันไม่เคยมีผู้ใดประสบความสำเร็จ เพราะงั้นอย่าคาดหวังไปเลย”
“เช่นนั้นเขาจะตายที่นั่นจริง ๆ หรรือ?” เฉออู่กังวล คล้ายว่าในใจนางมีคำถามที่ยังไม่ได้ตอบอยู่มากมาย
