้นมาพลางพูดว่า “ไอ้หนู ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกเจ้าหรอกนะ แต่ความแข็งแกร่งของเจ้าไม่สามารถทำลายเกราะป้องกันของข้าได้ด้วยซ้ำ”
เฉออู่ที่อยู่ที่นั่นก็พูดโจมตีลู่เฉินเช่นกัน “เจ้าหนู อย่าสร้างปัญหาให้ตัวเองเลย”
คนอื่น ๆ ต่างหัวเราะกันมากกว่าเดิม มีแต่เซี่ยอีฉานที่กังวลและกลัวว่าลู่เฉินจะไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้
แต่แล้วลูกธนูของลู่เฉินก็ถูกปล่อยออกมา
ฟิ้ว!
ลูกธนูกระทบกับ ‘โล่วิญญาณ’ อย่างแรง จากนั้น ‘โล่วิญญาณ’ นั้นก็แตกสลายทันที และพลังที่เหลือก็พุ่งเข้าโจมตีใส่ซางเจี้ยนซาน ทว่าซางเจี้ยนซานมีเกราะอ่อนสำหรับป้องกันอยู่ ดังนั้นลูกธนูจึงถูกเกราะอ่อนสะกัดกั้นเอาไว้ได้
ทุกคนอุทานขึ้นมาทันที ส่วนเฉออู่ก็รีบถามอย่างรวดเร็วว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
แน่นอนว่าซางเจี้ยนซานสบายดี แต่เขาขมวดคิ้วเพราะเห็นว่าขั้นหลอมแก่นแท้อย่างลู่เฉินกลับทำลายโล่ป้องกันของตนได้ ตอนนี้เขาจึงรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก
ดังนั้นสีหน้าของซางเจี้ยนซานจึงดูไม่ดีนัก ก่อนจะตอบว่า “ไม่เป็นไร”
ลู่เฉินมองอีกฝ่ายและเอ่ยว่า “ถ้าไม่มีชุดเกราะอ่อนนั่น ลูกธนูเมื่อครู่คงฆ่าเจ้าไปแล้ว”
“ไอ้หนู อย่าอวดดีนัก!” หลังซางเจี้ยนซานพูดอย่างนั้น เขาก็ชี้ไปทางลู่เฉิน ต่อมาทรายจำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นรอบ ๆ ชายหนุ่ม และกลืนกินเขาเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนต่างตกตะลึง และมีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นมาอย่างตะกุกตะกักว่า “มันคือทรายกลืนมนุษย์ใช่หรือ
