ไม่?”
“ทรายที่ทำให้คนเป็น ๆ กลายเป็นกระดูกได้น่ะหรือ?”
“ถูกต้อง มันมีแมลงกินคนอยู่บนพื้นทราย น่ากลัวยิ่งนัก”
สีหน้าของเซี่ยอีฉานเปลี่ยนไปอย่างมหันต์ แต่หั่วเตาหลางเพียงพูดว่า “นายท่านไม่เป็นไรหรอก”
“จริงหรือ?”
หั่วเตาหลางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีมองโลกในแง่ดี ขณะที่เซี่ยอีฉานยังคงรักษาความเคร่งขรึมไว้ไม่เปลี่ยน ส่วนเฉออู่ถึงกับหน้าถอดสี เพราะนางไม่อยากให้ลู่เฉินตาย
หญิงสาวเอ่ยเสียงตื่นตระหนกว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ข้า… ข้าไม่อยากให้เขาตาย”
“ไม่อยากให้เขาตายงั้นหรือ?”
“ข้ามีคำถามมากมายที่จะถามเขา” เฉออู่เอ่ยอย่างกังวล
แต่ซางเจี้ยนซานพูดอย่างจนใจ “ถ้าอย่างนั้นทำไมเจ้าไม่บอกเราก่อนหน้านี้เล่า ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้ว!”
ทุกคนนึกรู้ด้วยว่าลู่เฉินคงตายไปแล้ว
ทว่าทรายนั้นพลันกระจายออกไปทีละน้อยอย่างไม่มีใครคาดคิด จากนั้นก็ส่งเสียงราวกับว่ามีบางอย่างระเบิดออก
สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจมากที่สุดก็คือ…ลู่เฉินยังคงสบายดี แต่กลับเป็นทรายที่มีเลือดไหลรินออกมา
ไม่เพียงแค่นั้น ทว่ายังเห็นแมลงตัวเล็ก ๆ จำนวนมาก ภายในนั้นมีเลือดหลั่งอีกด้วย จนทุกคนต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“เกิดอะไรขึ้น?”
บางคนพยายามเพ่งสายตามอง ส่วนบางคนก็เอ่ยขึ้นอย่างลังเล
“เป็นไปได้หรือไม่ว่าแมลงในทรายถูกฆ่าตายแล้ว?”
“คงจะเป็นเช่นนั้นแล้ว!”
ด้านเฉออู่ นางมองลู่เฉินอย่างประหลาดใจ “เจ้า…”
“ข้าอะไรงั้นหรือ?” ลู่เฉินย้อนถามเฉออู่ แต่นางกลับจ้องมองเขาด้
