วยความรู้สึกแปลกประหลาด “เจ้าเป็นสัตว์ประหลาดจริง ๆ”
ซางเจี้ยนซานไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เขาจ้องมองลู่เฉินแล้วพูดว่า “เจ้ากล้าฆ่าแมลงของข้างั้นหรือ?”
“หากเจ้ายังมีทักษะอยู่ก็แสดงให้พวกเขาเห็น ไม่อย่างนั้นในภายหลังเจ้าจะไม่มีโอกาสได้ใช้แล้ว”
คำพูดของลู่เฉินนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเขาโอหังเกินไปแล้ว รวมถึงซางเจี้ยนซีที่เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“เอาละ ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ว่าข้าแข็งแกร่งแค่ไหน!”
เพียงชั่วพริบตา ความคิดของซางเจี้ยนซานก็พลันไหววูบขึ้นมาอย่างฉับพลัน กระบี่หินนับไม่ถ้วนทะยานออกจากภูเขา ก่อนจะลอยมารวมกันรอบร่างของลู่เฉินและก่อตัวเป็นรูปกระบี่หิน
“ค่ายกลกระบี่หิน!” มีคนตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ
เซี่ยอีฉานยิ่งกังวลมากกว่าเดิม เขาส่งเสียงทางจิตถึงลู่เฉินว่า ‘นายท่านโปรดระวังด้วย กระบี่หินเหล่านี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อโจมตีดวงวิญญาณเป็นพิเศษ’
เมื่อลู่เฉินได้ยินว่ามันมีไว้โจมตีวิญญาณโดยเฉพาะ เขาก็ไม่ได้จริงจังกับมันเลย แต่ซางเจี้ยนซานพลันพูดอย่างเย็นชาว่า “ไอ้หนู ตอนนี้เจ้ายังมีโอกาสยอมแพ้ ไม่เช่นนั้นเมื่อกระบี่เหล่านี้โจมตี… วิญญาณของเจ้าจะถูกทำลาย!”
ไม่เพียงซางเจี้ยนซานเท่านั้น แต่เฉออู่ยังพูดกับลู่เฉินด้วยว่า “เจ้าควรยอมแพ้โดยเร็วเสีย ไม่เช่นนั้นกระบี่เหล่านี้จะฆ่าเจ้า!”
แต่ลู่เฉินกลับพูดออกมาแค่สองคำ “แค่ขยะ!”
ขยะงั้นหรือ?
ทุกคนตะลึงงันกับน้ำเสียงของลู่เฉิ
