น ขณะที่ซางเจี้ยนซานขมวดคิ้วแน่น “เจ้าหนู ข้าให้โอกาสเจ้าแล้วนะ แต่เจ้ากลับไม่ทะนุถนอมมัน เช่นนั้นก็อย่ามาตำหนิข้า!”
หลังจากพูดอย่างนั้น กระบี่เหล่านี้ก็พุ่งไปหาลู่เฉินทีละเล่ม
เฉออู่รู้สึกประหม่าเป็นอย่างยิ่ง นางไม่คาดว่าซางเจี้ยนซานจะลงมือจริง ๆ
แต่ทุกคนพลันเห็นเหตุการณ์ที่น่าตกใจ นั่นก็คือยามกระบี่เหล่านี้ทะลุผ่านร่างของลู่เฉิน พวกมันก็ไม่มีผลต่อชายหนุ่มเลย ในทางกลับกัน ลู่เฉินเพียงโบกมือ กระบี่ทั้งหมดพลันปักลงบนพื้นแล้วแน่นิ่งไป
“นี่!…” มีบางคนอุทานขึ้นอย่างตกตะลึง ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็ตั้งคำถาม
“มันเกิดอะไรขึ้นกัน?”
“เมื่อครู่กระบี่เหล่านี้ได้โจมตีเขาหรือเปล่า?” บางคนถึงกับสงสัยสายตาของตัวเอง
แม้แต่เฉออู่ยังพูดอย่างสับสนว่า “เป็นไปได้อย่างไรกัน?”
ผู้เฒ่าเซี่ยซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งตกใจกลัว แล้วพูดว่า “เจ้าหนูขั้นหลอมแก่นแท้คนนั้นช่างน่ากลัวนัก”
ขณะนี้ซางเจี้ยนซานไม่มีรอยยิ้มอีกต่อไป เขาจ้องลู่เฉินสักพักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ดูเหมือนข้าจะต้องแสดงทักษะที่แท้จริงของตัวเองแล้ว!”
หลังซางเจี้ยนซานพูดจบ เขาก็มาถึงด้านหลังของลู่เฉิน และโจมตีด้านหลังของชายหนุ่มด้วยฝ่ามือ แต่ลู่เฉินหลบเลี่ยงการโจมตีของคู่ต่อสู้ได้
“เร็วมาก!” ทุกคนไม่คาดว่าลู่เฉินจะเร็วได้ถึงขนาดนี้
ไม่เพียงเท่านั้น เพียงชั่วพริบตาเดียวลู่เฉินก็มายืนอยู่ด้านหลังซางเจี้ยนซานแทน และฟันใส่เขาด้วยกระบี่สยบเก้าทิศ ซึ่งชุดเกราะอ่อนบนร่
