างของคู่ต่อสู้ ก่อตัวเป็นแสงสีน้ำตาลเพื่อปกป้องอีกฝ่ายไว้ทันที
ซางเจี้ยนซานลอบตกใจ แต่เขาก็ยังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พลางหยิบทรายออกมาจากถุงบนร่าง ก่อนจะเขย่าอย่างแรง สภาพแวดล้อมรอบตัวลู่เฉินกลายเป็นทะเลทรายไปอีกครั้ง แต่แล้วทุกคนก็เห็นว่าทรายค่อย ๆ กลายเป็นวัตถุขนาดใหญ่ทีละน้อย
“มีแมลงตัวใหญ่ขนาดนั้นด้วยหรือ?” บางคนอดไม่ได้ที่จะร้องขึ้น
เพราะขณะมองแมลงพวกนี้ และพบว่าตอนที่พวกมันลุกขึ้น แต่ละตัวสูงกว่าคนเสียอีก โดยตัวของพวกมันล้วนถูกปกคลุมไปด้วยทราย
“เจ้าหนู เจ้ากลัวหรือยัง?” ซางเจี้ยนซานมองลู่เฉินด้วยรอยยิ้ม โดยคิดว่าอีกฝ่ายคงจะกำลังนึกหวาดกลัวเป็นแน่
เฉออู่มองลู่เฉินและเกลี้ยกล่อมเขาว่า “ยอมแพ้ซะเถอะ แมลงพวกนี้ทรงพลังมาก!”
ลู่เฉินมองเฉออู่ “เจ้าไม่ได้อยากเห็นข้าพ่ายแพ้งั้นหรือ?”
“ข้าต้องการเห็นเจ้าพ่ายแพ้ แต่เมื่อแมลงเหล่านี้ทำร้ายใครบางคน พวกมันจะวางยาพิษและทำให้ทั้งร่างกายคู่ต่อสู้เน่าเปื่อย!”
ความตั้งใจดั้งเดิมของเฉออู่คือการจับตัวลู่เฉิน ไม่ใช่ฆ่าเขา ดังนั้นนางจึงรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว
