หมือนพวกเขา ไม่มีแม้แต่วิญญาณ เหลือเพียงผิวหนังเหม็นเน่าอยู่ที่นี่” ลู่เฉินยิ้มให้กับซากศพยักษ์
วิญญาณซากศพยักษ์พูดด้วยความตื่นตระหนก “ข้า… ข้าไม่รู้จริง ๆ!”
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว และขณะที่กำลังจะลงมือนั้นเอง ทันใดนั้นภูเขาซากศพก็ปรากฏขึ้น และเข้าล้อมรอบลู่เฉินไว้ ราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่างกับเขา
ลู่เฉินสื่อสารกับภูเขาซากศพแห่งนี้อยู่พักหนึ่ง แล้วจึงยิ้มออกมา “เจ้าสนใจซากศพพวกนี้มากหรือ?”
ภูเขาซากศพล้อมรอบลู่เฉิน ราวกับบอกเขาว่ามันสนใจซากศพพวกนี้มากจริง ๆ
หลังชายหนุ่มคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปล่อยภูเขาซากศพออกมา จากนั้นภูเขาซากศพก็ดูดซับศพทีละตน
จากนั้นกลิ่นอายของภูเขาซากศพก็แข็งแกร่งขึ้น
เมื่อเห็นแบบนี้ ลู่เฉินก็รู้สึกประหลาดใจ
“ข้าไม่คาดว่าเจ้าจะพัฒนาได้หลังจากดูดซับซากศพไป”
เสียงร้องรับอย่างยินดีดังมาจากภูเขาซากศพ ก่อนวิญญาณซากศพยักษ์ที่ได้เห็นว่า ‘คน’ ของตนทั้งหมด ถูกลู่เฉินจับตัวไปจะเริ่มตื่นตระหนก เขาจ้องมองลู่เฉินพลางกล่าว “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่รู้จริง ๆ”
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากปล่อยปราณม่วงห้วงฝันออกมา
หลังจากนั้นไม่นาน วิญญาณของซากศพยักษ์พลันตกอยู่ในความฝัน โดยหลังลู่เฉินเอ่ยถาม เขาก็ได้รับคำตอบเหมือนกับที่เหล่าปิงเอ่ยเอาไว้ เจ้าตัวประหลาดแห่งแดนลับนั่นให้ทุกคนคอยช่วยเตือนลู่เฉินให้ไปที่ ‘ประตูแห่งชีวิต’
แต่ลู่เฉินออกมาจากที่นั่นแล้ว จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้ภูเ
