้าหรอกนะ?”
“ไร้สาระ!” อีกฝ่ายมั่นใจมาก
“เอาละ มาดูกันว่าใครจัดการกับใคร” หลังลู่เฉินพูดจบ เขาก็รออยู่ที่นั่นอย่างสบาย ๆ
ตัวประหลาดแห่งแดนลับยังคงไม่พบปัญหา ขณะที่ลู่เฉินยังคงเพิ่มหมอกต่อไป
หลังเวลาดำเนินไปได้สักพัก ตัวประหลาดแห่งแดนลับก็ค่อย ๆ ทนไม่ไหวอีกต่อไป และเริ่มกังวลขึ้นมา จึงตะโกนขึ้นว่า “ไอ้หนู ขอบอกไว้ก่อนนะว่าเจ้ายิ่งรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่รู้ว่าตัวเองตายอย่างไร!”
ลู่เฉินคร้านจะพูดเรื่องไร้สาระด้วย จึงทำเพียงรอจนกระทั่งอีกฝ่ายผล็อยหลับไป จากนั้นก็จ้องมองคนที่กลับมาสู่สภาพเงาวิญญาณแล้วยิ้ม “บอกข้าสิว่าเจ้ามีนามว่าอะไร เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วเหตุใดเจ้าถึงต้องการผนึกวิญญาณและเก็บผลไม้พวกนั้น?”
