ญาณ และวัตถุแปลกประหลาดบางอย่างอยู่
ไม่เพียงเท่านั้น สิ่งของเหล่านี้ยังมีวิญญาณที่แข็งแกร่ง
โดยเฉพาะเมื่อลู่เฉินก้าวเข้าไป รอบ ๆ พลันเกิดเสียงหัวเราะดังขึ้นมามากมาย
“ดูนั่น มีคนโง่เขลาเดินมาถึงหน้าประตูแล้ว”
“คนโง่เขลาผู้นี้เป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้”
“อ่อนแอเกินไป ไม่เพียงพอให้พวกเราแบ่งกัน”
“ช่างมันเถิด ขังเขาไว้ที่นี่ ค่อย ๆ เล่นกับเขาจนตาย มิเช่นนั้นคงจะน่าเบื่อเกินไป”
เสียงหัวเราะเหล่านั้นรู้สึกสนุกและตัดสินใจทำบางอย่าง นั่นก็คือการขังลู่เฉินไว้ในห้องลับนี้
แต่ลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “ออกมาให้หมดเถิด”
ทันใดนั้นก็มีเงาร่างปรากฏอย่างเลือนราง มีศาสตราวิญญาณของสมบัติวิญญาณ วิญญาณเม็ดยาของเม็ดยา แม้แต่สมุนไพรบางอย่างก็รวมเป็นเงาร่างขึ้นมา
ดังนั้นที่นี่จึงมีเงาวิญญาณยืนอยู่ตรงนั้นมากมาย อีกทั้งยังพูดเย้ยหยันขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม หากอยากมีชีวิตรอดก็เล่นกับข้าเถิด มิเช่นนั้นเจ้าอาจจะอายุสั้นได้”
“ใช่ มาถึงที่นี่แล้วก็คลายเบื่อให้พวกเราเถิด มิเช่นนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไร”
“ใช่ หากอยู่ที่นี่แล้วก็บริการพวกเราดี ๆ เถิด”
ลู่เฉินปรายตามองพวกเขา จากนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา “เมื่อพวกเจ้าที่นี่ต้องฟังผู้ใด?”
ทุกคนไม่รู้ว่าลู่เฉินหมายความว่าอย่างไร ดังนั้นจึงมองหน้ากัน และแทบจะไม่สนใจเขาเลย
ชายหนุ่มจึงพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ข้าถามว่าเมื่ออยู่ที่นี่ พวกเจ้าต้องฟังคำสั่งของผู้ใด!”
สิ่งที่เกิดขึ้นคือเม็ดยาวิญญาณ
