บทที่ 746 ครั้งนี้ผู้ใดก็พาเจ้าไปไม่ได้!
หญิงสาวที่ดูเหมือนอสูรจิ้งจอกตกตะลึงขึ้นมา “เจ้าไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย?”
“คงไม่คิดว่าเพียงลมและไอความเย็น จะสามารถจับข้าได้หรอกนะ?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองหญิงสาว
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นั่นเป็นเพราะข้าไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด”
“มา ใช้พลังทั้งหมดของเจ้าออกมาสิ” ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาว
นางไม่คิดว่าลู่เฉินจะเป็นฝ่ายพูดยั่วยุตน จึงตะโกนขึ้นมา จากนั้นดวงตาก็เริ่มแดงก่ำ
ไม่เพียงเท่านั้น ริมฝีปากของหญิงสาวยังส่งเสียงประหลาดบางอย่าง ราวกับกำลังจะสะกดจิตลู่เฉิน
ลู่เฉินยังคงยิ้มและไม่พูดใด ๆ อีกทั้งยังก้าวไปตรงหน้าหญิงสาวทีละก้าว
ตอนแรกหญิงสาวยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง แต่เมื่อลู่เฉินเดินเข้ามาประชิดด้านหน้า นางจึงตกตะลึงขึ้นมา พร้อมใช้มือขวารวบรวมกระแสลม และโจมตีไปยังลู่เฉิน อดไม่ได้ที่จะทำให้เขากระเด็นออกไป
แต่ลู่เฉินหลบเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย เขากลับไปยังตำแหน่งเดิมพลางแสยะยิ้มออกมา “เจ้าคิดว่าจะทำอะไรข้าได้หรือ?”
หญิงสาวรู้สึกตกใจ “รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
“ยอมเสียเถิด ไม่มีประโยชน์หรอก” ลู่เฉินจ้องมองหญิงสาวพลางแสยะยิ้ม
“ให้ข้ายอม? เป็นไปไม่ได้!” หญิงสาวลุกขึ้นทันที ก่อนจะพุ่งตัวไปยังเพดานของตำหนัก คิดที่จะออกไปจากที่นี่ แต่กลับพบว่าตนไม่สามารถออกไปได้
เรื่องนี้ทำให้หญิงสาวร้อนใจขึ้นมา นางยังคงเดินไปรอบ ๆ แต่กลับไม่สามารถออกไปจากตำหนักแห่งนี้ได้
เมื่
