บทที่ 747 ของวิเศษตาบอดกลุ่มหนึ่ง
พลังของปราการวิญญาณ ทำให้พลังวิญญาณของหญิงสาวค่อย ๆ อ่อนแอลง จนเมื่อกุ่ยเจี่ยเข้าไป นางจึงรู้สึกว่าวิญญาณของตนเหมือนจะถูกอีกฝ่ายดูดออกไป ดังนั้นหญิงสาวจึงร้อนใจขึ้นมา “เจ้าคิดจะฆ่าข้าจริง ๆ หรือ?”
“ข้าบอกแล้ว เจ้าตอบคำถามของข้าก็พอ” ลู่เฉินยิ้มพลางมองหญิงสาว
หญิงสาวกัดฟันพลางมองไปยังลู่เฉิน “ข้าบอกไปแล้วว่าพูดไม่ได้!”
“เช่นนั้นก็ทนต่อไป” ลู่เฉินแสยะยิ้ม กุ่ยเจี่ยจึงไปประชิดด้านข้างของนางอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวจึงพูดด้วยความร้อนใจขึ้นมา “ข้ามีนามว่าหลัวเสวี่ย ส่วนนายท่านผู้นั้นมีนามว่าอย่างไรข้าไม่รู้ และไม่รู้ถึงที่มาที่ไปของเขา อีกทั้งหลังจากถูกเขาพามายังตำหนักน้ำแข็งแห่งนี้ ข้าก็คอยเฝ้าอยู่ที่นี่มาโดยตลอด”
“จริงหรือ?”
“ข้าไม่จำเป็นต้องโกหกเจ้า!” หญิงสาวพูดด้วยความหดหู่ใจ
ลู่เฉินฉีกยิ้ม “โกหกข้าหรือไม่นั้น อีกไม่นานก็จะได้รู้แล้ว”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” หญิงสาวสงสัย
และในขณะนั้นเอง ลู่เฉินจึงปล่อยปราณม่วงห้วงฝันออกมา
ด้วยปราณม่วงห้องฝันของพ่างจื่อ และทักษะที่อ่อนแอของหลัวเสวี่ย ทำให้ไม่นานนางก็เข้าสู่ห้วงฝันทันที
ลู่เฉินยืนอยู่ในความฝันของนาง แสยะยิ้มพลางเหลือบมอง “มาเถิด ตอบคำถามข้ามาเสียดี ๆ”
“ข้าเป็นอะไรไป?” เมื่อหลัวเสวี่ยพบว่าไม่สามารถควบคุมตนเองได้ จึงเริ่มร้อนใจขึ้นมา
“ว่ามาเถิด เจ้ามีนามว่าอย่างไร แล้วนายท่านผู้นั้นคือใครกัน”
หลัวเสวี่ยยัง
