บทที่ 742 เสียงฝีเท้าของคนที่สี่
ต้นไม้ชราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับหลิงเจี้ยนอวี่ “หัวใจต้นไม้คือรากฐานของข้า หากไม่มีมัน ข้าก็ไม่สามารถกลายเป็นมนุษย์ได้ และในขณะเดียวกันก็ไม่สามารถระเบิดพลังที่แข็งแกร่งออกมา ยิ่งไปกว่านั้นคือออกไปจากที่นี่ไม่ได้ เป็นได้เพียงต้นไม้ต้นหนึ่งที่ฝังรากลึกอยู่ที่นี่ตลอดไป”
“หมายความว่าเจ้าไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ เพราะไม่มีหัวใจต้นไม้?” หลิงเจี้ยนอวี่ราวกับเข้าใจบางอย่าง
“ใช่”
หลิงเจี้ยนอวี่พลันขมวดคิ้วขึ้นมา “น่าเสียดายที่ข้าอ่อนแอเกินไป จึงไม่สามารถช่วยเจ้านำมันกลับมาได้”
“บางทีเขาอาจจะทำได้” ต้นไม้ชราพูดกับหลิงเจี้ยนอวี่
หลิงเจี้ยนอวี่สงสัย “เจ้าหมายความว่า เขาสามารถเอาชนะสิ่งประหลาดลึกลับนั่นได้หรือ”
“เอาชนะได้หรือไม่นั้นข้าไม่กล้ารับปาก แต่หากทำให้คนผู้นั้นบาดเจ็บน่าจะทำได้” ต้นไม้พูดด้วยความมั่นใจ
หลิงเจี้ยนอวี่พูดด้วยความแปลกใจ “เจ้าหนุ่มผู้นี้เก่งกาจถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”
“แม้เขาจะเป็นเพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้ ทว่านับตั้งแต่เข้ามายังพื้นที่ลับแห่งนี้ ข้าก็พบว่าเขาไม่ธรรมดา ไม่กลัววิญญาณเร่ร่อนที่นี่ และยังสามารถเข้าออกสุสานนั่นได้อย่างง่ายดาย”
หลิงเจี้ยนอวี่พูดอย่างรู้สึกเหลือเชื่อขึ้นมา “นับว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ”
“รอดูเถิด” เมื่อต้นไม้นี้พูดจบก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ จากนั้นจึงให้ความสนใจต่อการเคลื่อนไหวของลู่เฉิน
หลังจากลู่เฉินเดินออกมานอกต้นไม้แล
