่ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ลู่เฉินจ้องมองต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า รวมทั้งหลิงเจี้ยนอวี่ที่ซ่อนตัวอยู่ภายในต้นไม้ “เป็นอย่างไร? ถามเข้าใจแล้วหรือไม่?”
หลิงเจี้ยนอวี่ได้ถามจนกระจ่างแล้ว แต่เขากลับพูดขึ้นมา “มันบอกข้าว่าผลไม้ยังอยู่และสัมผัสถึงได้ ทว่ามันอยู่ในสถานที่อันตราย!”
“ข้าอยากรู้ว่าอยู่ที่ใด!” ลู่เฉินต้องการผลไม้เหล่านั้น จึงไม่ยอมปล่อยวาง
หลิงเจี้ยนอวี่พูดอย่างลำบากใจ “หากบอกเจ้าไป เจ้าจะออกไปจากที่นี่หรือไม่?”
“ใช่!” ลู่เฉินขานรับ
หลิงเจี้ยนอวี่จึงพูดกับต้นไม้ ‘เจ้าเองก็ได้ยินแล้ว เจ้าหนุ่มผู้นี้อยากรู้ว่าผลไม้เหล่านั้นอยู่ที่ใด’
‘ข้าจะบอกเขา’ ชายชราที่มีสีหน้ากลัดกลุ้มพูดออกมา
หลังจากนั้นแสงสีเขียวจึงส่องไปบน ‘เงาร่าง’ ของลู่เฉิน จากนั้นในสมองของลู่เฉินก็เกิดภาพ ๆ หนึ่งขึ้นมา ภาพเหล่านี้บันทึกสถานที่ซึ่งเก็บผลไม้เหล่านั้น
ฉะนั้นหลังจากลู่เฉินได้เห็นแล้วจึงยิ้มออกมา “น่าสนใจไม่น้อย”
“อย่างไรกัน? ตอนนี้จะไปได้แล้วใช่หรือไม่?”
“ข้าจะไป แต่หากข้ารู้ว่าพวกเจ้าโกหกข้า ข้าจะกลับมาอีกครั้ง” ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมา
หลิงเจี้ยนอวี่พูดดูถูก “ใครจะโกหกเจ้า?”
ลู่เฉินยิ้มก่อนจะออกไป แต่ต้นไม้นี้กลับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คนคนนั้นขโมยหัวใจต้นไม้ของข้าไป หากเจ้าสามารถนำหัวใจต้นไม้ของข้ากลับมาได้ ข้าก็สามารถบอกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้นแก่เจ้าได้มากกว่านี้”
“โอ้? เจ้ารู้จักเจ้านั่นหรือ?” เขามองไปยังต
