อ่ยถามว่า “นายท่าน มีอะไรผิดปกติงั้นหรือขอรับ?”
“ยังมีผู้อื่นอยู่ที่นี่” คำพูดของลู่เฉินทำให้เซี่ยอีฉานนึกหวาดกลัว
เซี่ยอีฉานพลันถามอย่างประหม่า “เป็นไปได้อย่างไร?”
“คนคนนั้นอยู่ที่นี่มาโดยตลอด และต้นไม้ต้นนี้ก็น่าจะมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับเขา” ลู่เฉินอธิบาย
เซี่ยอีฉานยังคงไม่เข้าใจ “มันเกี่ยวข้องกับเขางั้นหรือ?”
“ต้นไม้ต้นนี้ต้องการสารอาหารเพื่อความอยู่รอด และความจริงที่ว่าตอนนี้มันยังอยู่ดี ก็หมายความว่ามีคนเพิ่มสารอาหารเข้าไป” ลู่เฉินชี้แจงกับเซี่ยอีฉาน
ครั้นเซี่ยอีฉานได้ยินแบบนี้ เขาก็ตกใจมาก “นี่เป็นไปได้อย่างไร?”
ลู่เฉินยิ้มอย่างระอา “ตลอดมาเจ้าคงไม่ใช่ไม่รู้หรอกนะ?”
เหงื่อบนหน้าผากเซี่ยอีฉานไหลริน “ทุกครั้งที่ข้าเข้ามาล้วนอยู่คนเดียว และข้าจะอยู่ที่นี่เป็นเวลาสักระยะแล้วจากไป”
ชายหนุ่มยิ้มและพูดว่า “ดูเหมือนคนคนนี้จะไม่ต้องการให้เจ้ารับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา”
สีหน้าของเซี่ยอีฉานพลันดูน่าเกลียด “นายท่าน เขาแข็งแกร่งหรือไม่?”
“ให้เขาออกมาแล้วเจ้าจะรู้เอง” ลู่เฉินพูดจบแล้วก็มองไปทางที่ไหนสักแห่ง
แต่ร่างนั้นยังคงนิ่งอยู่ ชายหนุ่มจึงยิ้มและพูดว่า “อะไร เจ้ายังไม่ออกมาอีกหรือ?”
“เจ้าค้นพบข้าได้อย่างไรกัน?” เสียงแหบพร่าดังขึ้นในค่ายกล
หลังจากพบว่ามีเสียงของคนอื่นดังขึ้น เซี่ยอีฉานก็ตกใจกลัว “เป็นไปได้อย่างไรกัน?”
หั่วเตาหลางเองก็เตรียมพร้อมลงมือทันที
ลู่เฉินยกยิ้ม “เมื่อข้าเข้ามา ข้า
