บทที่ 734 ข้อจำกัดของแดนลับไร้ผลกับเขา!
พระราชวังแห่งหนึ่งตั้งอยู่เบื้องหน้าลู่เฉินและคนอื่น ๆ
ทว่าเมื่อมองภายนอกจะเห็นได้ว่าพระราชวังแห่งนี้ไม่ใช่พระราชวังธรรมดา เนื่องจากมันมีรัศมีอันแข็งแกร่งล้อมรอบอยู่
อีกทั้งยังมีอักขระยันต์มากมายอยู่บนนั้น
ลู่เฉินมอง และแน่ใจว่าอักขระยันต์เหล่านี้เป็นอักขระยันต์เซียน!
สำหรับหินที่ใช้ปูพื้นของพระราชวังนั้น นอกจากศิลาวิญญาณแล้วก็ยังมีศิลาเซียนบางส่วนผสมอยู่ด้วย ศิลาเซียนเหล่านี้ถูกบดเป็นผง แล้วใช้เป็นวัสดุในการวาดภาพเขียนรอบ ๆ พระราชวัง
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินตกใจ ‘นี่เป็นฝีมือของใครกัน? พวกเขาถึงกับใช้ศิลาเซียนเป็นวัสดุสำหรับทำอักขระยันต์จริง ๆ’
“นายท่าน นี่คือทางเข้า” หลังจากเห็นลู่เฉินอยู่ในภวังค์ เซี่ยอีฉานพลันพูดขึ้นด้วยความเคารพ
ชายหนุ่มรู้สึกตัว เขาส่งเสียงรับแล้วถามว่า “ทางเข้าแดนลับนี้อยู่มานานเพียงใดแล้ว?”
“ว่ากันว่ามีอยู่เมื่อเทือกเขาเจ็ดหิมะถูกสร้างขึ้นขอรับ”
“เช่นนั้นจะควบคุมเวลาเข้าออกอย่างไร?” ลู่เฉินถามพร้อมกับถือเหรียญสัญลักษณ์ไว้
เซี่ยอีฉานชี้ไปทางเหรียญสัญลักษณ์ในมือลู่เฉิน “เมื่อท่านเข้าไป เหรียญสัญลักษณ์นี้จะเปิดใช้งาน ซึ่งของท่านจะมีอายุการใช้งานห้าวัน และเมื่อครบห้าวัน เหรียญสัญลักษณ์นี้จะก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนส่งท่านออกมา หากท่านไม่ยอมออกมา ท่านก็จะถูกลงบัญชีดำและไม่สามารถเข้าสู่แดนลับได้อีก”
ลู่เฉินมองเหรียญสัญลักษณ์ จากนั้นจ
