ระหลาดใจ “นี่เป็นไปได้อย่างไร?”
“ตามข้ามา แล้วจะไม่มีสิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้” ลู่เฉินพูดพลางเดินไปข้างหน้า
เซี่ยอีฉานติดตามทันที หั่วเตาหลางเองก็ติดตามลู่เฉินไปด้วย
พื้นที่ทั้งหมดที่สามารถเห็นได้คือเขาวงกตตรงหน้า ไม่ว่าสายตาจะเลื่อนมองไปทางไหน ก็พบแต่มีหมอกสีขาวที่ดูราวกับจะไม่มีที่สิ้นสุด
เซี่ยอีฉานตรวจสอบเชิงกำแพงขณะเดิน จากนั้นจึงเดินหน้าต่อไป
ลู่เฉินยิ้มและพูดว่า “เจ้าทำร่องรอยไว้ที่เชิงกำแพงเหล่านี้หรือ?”
“ข้าทำร่องรอยชี้นำทั่วไปเพื่อให้แน่ใจว่ายามที่มาอีกครั้ง ข้าจะสามารถหาสถานที่เก็บพระคัมภีร์ได้”
ลู่เฉินยิ้มหลังจากได้ยินเช่นนี้ “ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกตินี้เลยหรือ?”
เซี่ยอีฉานส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เขาวงกตนี้ใหญ่มากและแผ่ขยายไปทุกทิศทาง นอกจากนี้ยังมีอันตรายในหลาย ๆ สถานที่ แม้พวกเขาจะพบเครื่องหมายของข้า แต่พวกเขาก็จะไม่สามารถหามันเจอ”
“อันตรายงั้นหรือ?” ลู่เฉินไม่ได้สังเกตเห็นอันตรายใด ๆ รอบตัวเขา ดังนั้นจึงรู้สึกสงสัยนักไม่น้อย
เซี่ยอีฉานอธิบายว่า “นั่นเป็นเพราะพวกเราเดินอยู่บนเส้นทางที่ปลอดภัย ถ้าเราเบี่ยงเบนไปจากเส้นทางแล้ว เราอาจพบคนบางส่วนที่เสียชีวิตอยู่ที่นี่”
“คนที่เสียชีวิตอยู่ที่นี่งั้นหรือ?”
“ขอรับ หลังจากพวกเขาตาย วิญญาณของพวกเขาจะไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ ดังนั้นวิญญาณเหล่านี้จะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่สูญเสียตัวตนไป”
“วิญญาณเร่ร่อนก่อตัวขึ้นที่นี่งั้นหรือ?” ลู
