บทที่ 731 จิตวิญญาณที่แท้จริง!
เซี่ยอีฉานไม่รู้จะตอบอย่างไร ดังนั้นจึงได้แต่พูดว่า “คุณหนูเฉอ เขาเป็นผู้อาวุโสของสำนักเหมันต์ของเรา!”
“ผู้อาวุโส? ขั้นหลอมแก่นแท้เนี่ยนะ? เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กน้อยอายุสามขวบหรือคนโง่กัน?” เฉออู่ไม่เชื่อแม้แต่น้อย
เซี่ยอีฉานหมดคำพูดทันที จึงได้แต่เงียบเอาไว้
“เจ้าหลวงจีนตัวเหม็น อย่าคิดว่าถ้าเจ้าไม่พูดแล้วเรื่องจะจบนะ!” เฉออู่ตะคอก
เซี่ยอีฉานถอนหายใจแล้วมองไปทางภูเขา อย่างไรก็ตาม ขณะอยู่ที่นี่เขามองเห็นสถานการณ์ที่อยู่ห่างออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น และไม่สามารถรับรู้ถึงสถานการณ์ที่อยู่ไกลออกไปมากได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงอธิษฐานเงียบ ๆ ว่าลู่เฉินจะไม่เป็นไร
เดิมทีหั่วเตาหลางต้องการที่จะรีบขึ้นไป แต่ก่อนที่ลู่เฉินจะขึ้นไปบนภูเขา อีกฝ่ายได้ออกคำสั่งไม่ให้เขาตามขึ้นไปบนภูเขาแล้ว
ดังนั้นหั่วเตาหลางจึงทำได้เพียงรออยู่ที่นั่นเท่านั้น
ครั้นเฉออู่เห็นว่าหั่วเตาหลางและเซี่ยอีฉานไม่ได้ขึ้นไป นางจึงสบถด้วยความโกรธว่า “ข้าอยากจะดูนักว่าเจ้าเด็กนั่นจะรอดกลับมาอย่างปลอดภัยได้หรือไม่!”
แม้นางจะพูดด้วยความโกรธเช่นนี้ แต่ทุกคนทราบดีว่าความสามารถของลู่เฉินนั้นไม่ธรรมดา ดังนั้นทัศนคติของเฉออู่ที่มีต่อลู่เฉินจึงเปลี่ยนไป
ทว่าในเวลานี้ บนภูเขา ซูวั่งเยว่ชุดแดงกำลังติดตามลู่เฉินไป และเมื่อไม่มีใครติดตามมา นางก็เอ่ยขึ้นว่า “เจ้าหนู นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เจ้ากล้าไล่ตามขึ้
