สนใจว่าข้าฝึกฝนสิ่งใด”
เซี่ยอีฉานขานรับทันที “ขอรับ”
“ออกเดินทางเถิด”
“ออกเดินทาง?” เซี่ยอีฉานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“ใช่ ภูเขาหิมะทั้งเจ็ด”
เซี่ยอีฉานคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินคิดจะไปที่นั่นจริง ๆ จึงพูดขึ้นมา “เช่นนั้นนายท่านเชิญตามข้ามา!”
เซี่ยอีฉานเดินนำทางไป จากนั้นชายหนุ่มและฮั่วเตาหลางจึงเดินตาม
บนเส้นทางที่กำลังออกจากที่นี่ ลู่เฉินพูดกับเฮยหลวนและเจี่ยอันผ่าน ‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ ว่า “หลังจากนี้พวกเจ้าจงอยู่ในนี้ไปก่อน รอให้ข้าหาเวลาที่เหมาะสมได้ แล้วข้าจะให้พวกเจ้าออกมา”
เวลาที่เหมาะสม?
คนทั้งสองไม่รู้ว่าหมายความอย่างไร แต่เมื่อลู่เฉินพูดแล้ว พวกเขาจึงไม่คัดค้านใด ๆ ทำเพียงแค่ขานรับเท่านั้น
ส่วนลู่เฉินนั้น เหตุผลที่ยังไม่ปล่อยคนทั้งสองออกมานั้นเป็นเพราะสถานะในตอนนี้ ค่อนข้างเสี่ยงต่อการเกิดอันตรายได้ง่าย ดังนั้นหากต้องคุ้มครองพวกเขาจึงนับเป็นเรื่องยาก
ดังนั้นชายหนุ่มจึงให้พวกเขาอยู่ภายใน ‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ ไปก่อน จากนั้นตนจึงเดินทางไปยังภูเขาหิมะทั้งเจ็ด
แต่เมื่อลู่เฉินและคนอื่น ๆ เดินออกไป สายสืบของพันธมิตรกำจัดมารก็รีบนำข่าวไปรายงานต่อฉินอ่าวทันที
หลังจากฉินอ่าวได้รับข่าวแล้ว จึงรู้สึกดีใจขึ้นมา “ยังดีที่ไม่ได้รออย่างสูญเปล่า!”
พูดจบ ฉินอ่าวจึงนำคนออกไป
เวลาผ่านไปประมาณสองชั่วยาม ขณะที่ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ผ่านผืนป่าที่เขียวชอุ่มนั้น บริเวณใกล้ ๆ พลันเกิดเงาร่
