เมื่อชายเหล่านี้เห็นลู่เฉิน แต่ละคนก็ตัวสั่นเทิ้มขึ้นมา
“ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า” ลู่เฉินยิ้มพลางมองคนเหล่านี้
คนเหล่านี้ต่างแปลกใจว่าเป็นโอกาสเช่นไรกัน
บางคนจึงเอ่ยถามขึ้น “เจ้าจะปล่อยพวกเราไปหรือ?”
“ปล่อย แต่ก่อนอื่น พวกเจ้าสามารถทำร้ายข้าได้”
“ทำร้ายเจ้า?” มีคนไม่รู้ว่าหมายความว่าเช่นไร
และมีบางคนพูดด้วยความกังวลใจขึ้นมาว่า “เจ้าแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แล้วพวกข้าจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไรกัน?”
“ข้าจะไม่ลงมือ เพียงยืนอยู่ตรงนี้ให้พวกเจ้าใช้เคล็ดวิชาวิญญาณโจมตี” ลู่เฉินยิ้มพลางมองคนเหล่านั้น
เมื่อคนเหล่านี้ได้ยินดังนั้น จึงรู้สึกราวกับสวรรค์กำลังมอบบางอย่างให้ แต่ละคนจึงรวบรวมพลัง
ลู่เฉินแสยะยิ้มพลางมองพวกเขา “โอกาสมีเพียงครั้งเดียว ดังนั้นพวกเจ้าจงพยายามให้สุดความสามารถ เข้าใจหรือไม่?”
คนเหล่านี้ต่างก็คิดเช่นนั้น แต่ยังมีบางคนคิดว่าลู่เฉินกำลังหลอกลวง ดังนั้นจึงเฝ้ามองโดยไม่ขยับกายใด ๆ และไม่ได้ลงมือทันที ส่วนบางคนที่รู้สึกโกรธแค้น จึงอดไม่ได้ที่จะปล่อยเคล็ดวิชาวิญญาณของพวกเขาออกไปทันที และค่อย ๆ ตกลงบนร่างของลู่เฉิน
