ไรลู่เฉินได้
ฉินอ่าวสาปแช่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปตะโกนยังทุกคน “ถอย!”
ถอย?
ทุกคนมองหน้ากัน แต่ตอนนี้ไม่สามารถทำอะไรได้ ดังนั้นคนเหล่านี้จึงทำเพียงถอยออกไป
ฮั่วเตาหลางเห็นพวกเขาเดินออกไปจึงไม่สนใจ และยังคงเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ดักแด้ต่อไป ส่วนเซี่ยอีฉานนั้น เมื่อเห็นคนเหล่านี้เดินออกไปแล้ว จึงเดินมาแสดงความยินดีต่อฮั่วเตาหลาง “พี่ชาย ท่านคือผู้ที่นายท่านเชิญมางั้นหรือ?”
อีกฝ่ายไม่ได้พูดใด ๆ เซี่ยอีฉานจึงเอ่ยถามด้วยความลำบากใจ “เช่นนั้นท่านพักผ่อนเถิด ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว”
ฮั่วเตาหลางจึงเฝ้าอยู่อย่างเงียบ ๆ ต่อไป
ส่วนเซี่ยอีฉานไปดูสถานการณ์ภายในสำนักเหมันต์
…
บริเวณใกล้ ๆ ด้านนอกของสำนักเหมันต์ ฉินอ่าวได้จัดคนจำนวนไม่น้อยคอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่รอบ ๆ สำนัก ส่วนตนนำคนไปตั้งฐานประจำการอยู่ในสถานที่ที่ไกลออกไป
“ผู้อาวุโสฉิน นี่พวกเรา?…” อสูรเฒ่าจ้าวรู้สึกสงสัย
ไม่เพียงอสูรเฒ่าจ้าว อวี่ซานเส้าก็อยากรู้เช่นกันว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ดังนั้นทั้งสองจึงมองฉินอ่าวด้วยความสงสัย
ฉินอ่าวครุ่นคิดก่อนจะพูดออกมา “ต้องการโอกาส”
“โอกาส?” ทั้งสองไม่เข้าใจ
“ข้างกายเจ้าหนุ่มผู้นี้มีชายประหลาดนั่นคอยเฝ้าอยู่ พวกเรารับมือไม่ไหว และทำได้เพียงรอเจ้าหนุ่มนั่นปรากฏตัวออกมา จากนั้นค่อยหาโอกาสซุ่มโจมตีเขาซะ”
ทั้งสองได้ฟังแล้วจึงเข้าใจ แต่อวี่ซานเส้ากลับพูดด้วยท่าทางจริงจัง “แต่หากเขาไม่ออกมา?”
“เป็นไปไม่ได้ ข้ารู้สึกว่าเจ
