บทที่ 719 บอกที่มาของคัมภีร์อย่างว่าง่ายซะ
หลังจากเจ้าสำนักพูดจบ เขาก็เปิดใช้งานค่ายกลอันหนึ่งในพื้นที่นี้ ซึ่งค่ายกลนี้ได้ก่อตัวเป็นแสงสีทองรอบ ๆ ลู่เฉินทันที จากนั้นแสงสีทองเหล่านี้ก็กลายเป็นกำแพงแสงสีทอง
จากนั้นชายหนุ่มก็ติดอยู่ใน ‘กำแพงสีทอง’ นี้
ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย ก่อนเงาสายฟ้าจะปรากฏตัวขึ้นข้างหลังของเขา ไม่นานพายุฟ้าคะนองก็ผ่านไป ทันใดนั้นเจ้าสำนักก็กรีดร้องทันที และรู้สึกมึนงงเล็กน้อยราวกับถูกฟ้าผ่า
ชายหนุ่มใช้โอกาสนี้ปรับเปลี่ยนค่ายกลโดยรอบเล็กน้อย
เจ้าสำนักยังคงรู้สึกไม่สบายเพราะเงาสายฟ้า ดังนั้นจึงหยิบโอสถออกมายัดใส่ปากด้วยมือสั่นเทา พอมีพลังมากขึ้น พายุฟ้าคะนองก็จะ ‘ไร้ผล’ กับเขา
“ไม่เป็นไรแล้วหรือ?” ลู่เฉินนึกสงสัยว่าอีกฝ่ายกินโอสถชนิดไหนเข้าไป เพราะมันดูจะเป็นโอสถที่วิเศษมาก
เจ้าสำนักกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “โชคดีที่ข้ามีเม็ดยาพิทักษ์ร่างที่มอบให้โดยเทือกเขาเจ็ดหิมะ ไม่เช่นนั้นตอนนี้ข้าคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว!”
“เม็ดยาพิทักษ์ร่างงั้นหรือ?” ลู่เฉินครุ่นคิด
เนื่องจากเม็ดยาพิทักษ์ร่างถือเป็นยาเซียนครึ่งหนึ่ง ซึ่งเมื่อใช้ ผู้ใช้ก็จะสามารถทำให้ร่างกายเข้าสู่สถานะการป้องกันที่ทรงพลังได้ เว้นแต่จะมีวิชาเซียนที่ทำลายมัน คาถาระดับศักดิ์สิทธิ์ธรรมดาไม่มีผล
แต่เม็ดยาประเภทนี้สามารถพบได้ในเทือกเขาเจ็ดหิมะได้อย่างไร?
เจ้าสำนักที่เห็นลู่เฉินนิ่งไปก็พูดอย่างภาคภูมิใจต่อว่า “เป็นยังไงบ
