บทที่ 714 การกระทำอันไร้ยางอาย
ทูตค้าวิญญาณกล่าว “ผลไม้ที่สามารถยืดอายุขัยได้หนึ่งแสนปีสิบผล”
“หนึ่งแสนปีหรือ?” ลู่เฉินขมวดคิ้ว
“ใช่ หนึ่งแสนปี สิบผล” ทูตการค้าวิญญาณกล่าวย้ำ
หนึ่งแสนปี หากอยู่ในแดนซานสือลิ่วก็พูดง่าย แต่พออยู่ในจิ่วโหย่วแล้วอาจจะยากสักหน่อย
“ว่าอย่างไร?”
“ไว้ข้าพบมันแล้ว ข้าจะกลับมาหาเจ้าอีกครั้ง” ลู่เฉินพูดพร้อมกับจ้องมองไปที่ชายผู้นี้
ชายคนนั้นยิ้มอย่างสบายๆ และพูดว่า “ได้ ข้าจะรอ”
หลังจากพูดอย่างนั้น ชายคนนี้ก็หายไปราวกับภาพติดตา
ลู่เฉินหันหลังจากไป แต่ก่อนจะจากไป เขาย่อมต้องปิดประตูหินเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้า
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ชายหนุ่มก็จ้องมองประตูหินอยู่ครู่หนึ่งแล้วพึมพำว่า “ใครเป็นคนสร้างที่นี่กัน?”
คำถามนี้ทำให้ลู่เฉินลอบสงสัยในใจ
แต่เสวี่ยหลิงเยว่เองก็ไม่รู้ว่ามันโผล่มาจากไหน ดังนั้นลู่เฉินจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเรียกสติคืนและออกจากที่นี่ไป
หลังจากที่เดินออกไป แสงสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้น
ภายในสีน้ำเงิน เสียงของสตรีศักดิ์สิทธิ์พลันดังออกมา โดยได้ยินเสียงสตรีศักดิ์สิทธิ์ตะโกนลั่นด้วยความโกรธว่า “บัดซบ มันถูกผนึกอีกแล้ว!”
จากนั้นสตรีศักดิ์สิทธิ์ก็จากไปด้วยความโมโห
…
เมื่อลู่เฉินปรากฏตัวอีกครั้งก็ได้เดินออกมาจากแดนหิมะแล้ว จากนั้นเขาก็ปล่อยเฮยหลวนกับเจี่ยอันออกมา
พอเฮยหลวนเห็นว่าไม่ใช่แดนหิมะ นางก็ถามอย่างสงสัยว่า “ท่านอาจารย์ ท่านออกมาจากสำนักเหมันต์สง
