สิ่งที่เกิดขึ้น ลู่เฉินก็ถามว่า “แล้วมีใครเคยเข้าไปบ้างหรือไม่?”
“นายหญิงเสวี่ยบอกว่าที่นี่มีตราประทับ และไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเข้าไปได้ขอรับ” วิญญาณแมลงยังคงเอ่ยต่อไป
ชายหนุ่มลอบพึมพำในใจ ‘ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเข้าไปได้งั้นหรือ?’
“ข้า… ข้าไม่ได้โกหกนะ นายหญิงเสวี่ยบอกว่าหากท่านแก้ผนึกที่นี่ได้แล้ว เราต้องออกไปแจ้งให้นางทราบ” วิญญาณแมลงโพล่งทุกอย่างออกไปรวดเดียว
ลู่เฉินพอใจมากและมองมันด้วยรอยยิ้ม “เอาละ ดีมาก!”
หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็เรียกสติคืน จากนั้นจึงจ้องมองประตูหินด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นมาเล่นกับเจ้ากันเถอะ!”
จากนั้นเขาก็อยู่หาทางทำลายผนึกอักขระยันต์ที่นี่ต่อ โดยได้เพิ่มอักขระยันต์ของตัวเองลงไปรอบ ๆ ผนังเพื่อทำให้คนอื่นแยกจริงเท็จไม่ออก ทั้งยังไม่อาจรู้ว่าอักขระยันต์เหล่านี้มีไว้เพื่ออะไร
อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ บนยอดเขาที่เต็มไปด้วยหิมะด้านนอก สีหน้าเสวี่ยหลิงเยว่ดูน่าเกลียดยิ่ง “ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ เขาค้นพบสายลับที่เราเตรียมไว้แล้วเจ้าค่ะ”
“แล้ว?”
“เขาฆ่าพวกมันไปบางส่วนเจ้าค่ะ แต่ก็ไม่ได้ไล่ตามพวกมันที่เหลือไป และยังคงพยายามปลดผนึกประตูหินต่อ” เสวี่ยหลิงเยว่บอกข่าวที่นางได้รับทีละอย่าง
สตรีศักดิ์สิทธิ์รู้ว่าเรื่องนี้ผิดปกติ ดังนั้นนางจึงพูดกับเสวี่ยหลิงเยว่ว่า “จับตาดูต่อไป ไว้เขาเข้าไปได้ เราจะกลับไป!”
“เจ้าค่ะ!”
…
ลู่เฉินใช้เวลาหลายวันที่ประตูเพื่อทำลายผนึกบนหินและเพิ่มอักขระยันต
