ทธิ์ ข้า… เหตุใดข้าจึงรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย?”
สตรีศักดิ์สิทธิ์สะดุ้งทันที “มันเป็นกลอุบาย!”
จากนั้นสตรีศักดิ์สิทธิ์ก็คิดจะพาเสวี่ยหลิงเยว่จากไป แต่ดวงตาของเสวี่ยหลิงเยว่ยามนี้กลับว่างเปล่า ราวกับว่านางอยู่ภายใต้การควบคุมของอะไรบางอย่าง สตรีศักดิ์สิทธิ์จึงตะโกนว่า “บัดซบ!”
สตรีศักดิ์สิทธิ์ระเบิดรูปปั้นน้ำแข็งทันที
ตู้ม!
รูปปั้นน้ำแข็งระเบิดออก สตรีศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นเงาสีน้ำเงินแล้วหายตัวไป
ทางเสวี่ยหลิงเยว่ตกอยู่ในความฝัน โดยในความฝันของนาง นางเห็นลู่เฉินยืนอยู่ตรงหน้า
ไม่เพียงเท่านั้น เสวี่ยหลิงเยว่ยังเห็นว่านางถูกตรึงไว้ที่นั่นโดยไม่อาจขยับเขยื้อน ทั้งยังมีแสงสีฟ้ากะพริบไหวอยู่รอบ ๆ ตัวนาง
“เป็นยังไงบ้าง? เจ้าสบายดีหรือไม่?” ลู่เฉินยิ้มให้กับเสวี่ยหลิงเยว่ที่ถูกตรึงไว้
เสวี่ยหลิงเยว่เริ่มวิตกกังวล หลังจากพบว่านางไม่สามารถใช้กำลังได้เลย “เจ้าทำอันใดกับข้า!”
“นี่คือความฝันที่ข้าสร้างขึ้น ดังนั้นที่นี่ เจ้าจึงต้องทำทุกอย่างที่ข้าสั่งให้เจ้าทำ” ลู่เฉินเอ่ยพลางส่งยิ้มให้เสวี่ยหลิงเยว่
“ความฝัน? เจ้าดัดแปลงที่นี่งั้นหรือ?”
“ค่ายกลอักขระยันต์แห่งความฝัน ค่ายกลประเภทนี้ต้องใช้วัสดุจำนวนมาก แต่ข้าบังเอิญเพิ่งได้รับวัสดุที่ว่ามาเมื่อเร็ว ๆ นี้ ดังนั้นข้าจึงใช้ปราณความฝันในการเข้าสู่ความฝัน ร่วมกับรูปแบบของยันต์เพื่อดักจับเจ้าในความฝันของเจ้าเอง” ลู่เฉินอธิบายทีละอย่าง
แม้ว่าเสวี่ยหลิงเยว
