่จะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านั้น แต่นางก็พบว่าตัวเองขยับตัวไม่ได้ นางจึงกลัวมากจนพูดขู่ออกไปว่า “ปล่อยข้าออกไป ไม่เช่นนั้นสตรีศักดิ์สิทธิ์จะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
“สตรีศักดิ์สิทธิ์หรือ? นางหนีไปแล้ว เจ้ายังคิดให้นางทำอันใดอีก?” ลู่เฉินยิ้มให้เสวี่ยหลิงเยว่
เสวี่ยหลิงเยว่ไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้ ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์จะไม่ทอดทิ้งข้าไว้ข้างหลัง”
“โอ้? เจ้าแน่ใจหรือ?”
“ใช่แล้ว ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีวันทิ้งข้าไว้ข้างหลัง!” เสวี่ยหลิงเยว่พยายามดิ้นรนอยู่ที่นั่น แต่ไม่ว่านางจะดิ้นแค่ไหน นางก็ทำอะไรไม่ได้
แต่ทางลู่เฉินกลับพูดว่า “ข้าก็ไม่อยากพูดเรื่องไร้สาระกับเจ้าเหมือนกัน”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ตอบคำถามของข้า” ลู่เฉินจ้องไปที่เสวี่ยหลิงเยว่ เห็นได้ชัดว่าเขามีคำถามมากมายในใจและต้องการอาศัยนางเพื่อไขข้อสงสัยเหล่านั้น
