่เฉินมองแล้วพึมพำออกมา “คิดไม่ถึงว่าที่นี่จะมีหินวิญญาณสีคราม!”
แต่หินวิญญาณสีครามนี้ไม่ควรปรากฏขึ้นในมหาทวีปจิ่วโหยว
ดังนั้นลู่เฉินจึงครุ่นคิดขึ้นมา “วังสินธุเหมันต์นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่? เหตุใดหินวิญญาณทมิฬและหินวิญญาณสีคราม ต่างก็ปรากฏขึ้นในวังสินธุเหมันต์แห่งนี้”
และในขณะนั้นเองที่ลิ่วกุ่ยเอ่ยเตือนลู่เฉิน “นางเดินออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”
“คิดจะหนีหรือ? ฝันไปเถิด!” ลู่เฉินให้ลิ่วกุ่ยนำทางตนไปต่อทันที
แต่ทางเดินนี้ดูราวกับเขาวงกต ลิ่วกุ่ยสัมผัสได้เพียงทิศทาง แต่ไม่สามารถสัมผัสถึงเส้นทางที่ชัดเจนได้ ดังนั้นจึงมีหลายครั้งที่ลู่เฉินเดินไปจนถึงทางตัน
ลิ่วกุ่ยเอ่ยขอโทษขึ้นมา “ขออภัย ข้า…”
“ไม่เป็นไร ข้าจะลองวิธีอื่น” ลู่เฉินนั่งลง จากนั้นก็ค่อย ๆ หลับตาทั้งสองข้าง
