บทที่ 709 อาจารย์ของเจ้าสอนให้ใช้ทักษะไร้ประโยชน์เหล่านี้หรือ?
เสวียหลิงเยว่สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงแกว่งไม้เท้ากระดูกอสูรในมือ แสงสีน้ำเงินพลันสว่างจ้าขึ้นมา
แสงสีน้ำเงินนี้ดูแล้วไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง
มันโจมตีไปยังร่างกายของกุ่ยเจี่ย แต่โชคดีที่กุ่ยเจี่ยมีการป้องกันถึงสองชั้น ทำให้เมื่อเสวียหลิงเยว่โจมตีจึงเพียงแค่เกิดแสงสว่างขึ้นมา ทว่ากุ่ยเจี่ยกลับไม่ได้รับผลกระทบรุนแรงใด ๆ
เสวียหลิงเยว่รีบหลอมรวมเขตแดนสีน้ำเงินชั้นหนึ่งขึ้นมาปกคลุมรอบ ๆ ตนเองเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้กุ่ยเจี่ยเข้ามาใกล้ได้
ดังนั้นเมื่อกุ่ยเจี่ยโจมตีไปยังเสวียหลิงเยว่ จึงไม่เกิดผลใดขึ้นกับนาง
เรื่องนี้ทำให้เสวียหลิงเยว่พูดกับลู่เฉินด้วยความพึงพอใจ “เจ้าหนุ่ม เจ้าส่งสิ่งใดมาจัดการกับข้า คิดมีจะช่วยได้หรือ?”
“หรือว่าช่วยไม่ได้กัน?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่าย
เสวียหลิงเยว่หัวเราะขึ้นมา “เช่นนั้นเจ้าก็ลองดู มันไม่มีผลใดต่อข้า”
“อย่างน้อยเจ้าก็ไม่กล้าประมาทมิใช่หรือ” คำพูดของลู่เฉินทำให้เสวียหลิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา
เสียงหัวเราะนี้น่ากลัวเป็นอย่างมาก มันทำให้เฮยหลวนและเจี่ยอันต่างแปลกใจ นางคิดจะทำสิ่งใดกัน
และในขณะนั้นเอง เสวียหลิงเยว่จึงปล่อย ‘อีกร่าง’ ออกมามากมาย
‘อีกร่าง’ เหล่านี้ดูเหมือนกับเสวียหลิงเยว่ไม่มีผิดเพี้ยน
ไม่เพียงเท่านั้น มันยังดูเหมือนจะแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก
“อาจารย์ นี่?” เฮยห
