บทที่ 708 หินก้อนเล็ก ๆ ก็สามารถปราบนางจนตายได้!
เจี่ยอันไม่รู้ว่าเหตุใดลู่เฉินจึงถามเช่นนี้ แต่เขาก็พูดขึ้นมา “ตามบันทึกบางส่วนของสำนักเรา จอมมารผู้นี้เก่งกาจยิ่งนัก แม้เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนสำนักเหมันต์สงัดจะร่วมมือกับสำนักผู้ฝึกเซียนใหญ่ ๆ ก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้ และยังถูกเขาและศิษย์ของเขารวมตัวกันกวาดล้างจนหมดสิ้นอีก”
“หลังจากนั้นล่ะ?”
“ต่อมาเขาก็ได้กลายเป็นเซียน และยังเป็นเซียนอันดับหนึ่งของมหาทวีปจิ่วโหยวของเรา นับว่าเป็นอัจฉริยะเลยทีเดียว” เจี่ยอันประเมินขึ้นมา
เฮยหลวนที่อยู่อีกด้านหนึ่งพูดด้วยความประหลาดใจ “กลายเป็นเซียน?”
“ใช่ เซียนอันดับหนึ่งแห่งมหาทวีปจิ่วโหยว” เจี่ยอันพูดในสิ่งที่ตนรู้ออกมา
เฮยหลวนได้ฟังแล้วจึงเอ่ยชื่นชมขึ้นมา “จอมมารผู้นี้ช่างเก่งกาจเสียจริง”
เจี่ยอันเองก็ชื่นชมเช่นกัน “ใช่ เขาเป็นยอดฝีมือแห่งมหาทวีปจิ่วโหยวของเรา”
ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มออกมา เฮยหลวนจึงรู้สึกสงสัย “อาจารย์ ท่านยิ้มทำไมกัน?”
“ไม่ได้ยิ้มอะไร” ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรมาก จากนั้นจึงเดินไปตามทางของตนต่อไป
เฮยหลวนมักจะรู้สึกว่าอาจารย์ผู้นี้ของตนดูลึกลับมากเกินไป แต่ลู่เฉินก็ไม่อยากพูดอะไรมากนัก เขาทำเพียงเรียกเจี่ยอันมาคุยเรื่องของจอมมารผู้นั้นต่อไป
ลู่เฉินเดินนำพวกเขา ไม่นานจึงหาสถานที่ไร้หิมะภายในพื้นหิมะแห่งนี้ได้
“อาจารย์ ที่นี่ไม่มีหิมะ?” เฮยหลวนที่เห็นดังนั้นรู้สึกตกตะลึงขึ้นมา
ชายหนุ่มเห็นว่าด
