บทที่ 707 ศิษย์หญิงเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน!
เฮยหลวนและเจี่ยอันไม่รู้ว่าผู้เฒ่าเตากำลังพูดสิ่งใด
ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มพลางมองผู้เฒ่าเตา “โอ้? เคล็ดวิชาต้องห้ามหรือ?”
“ใช่!” ผู้เฒ่าเตาพูดขึ้นขณะบนร่างเปล่งแสงสีทองสว่างขึ้นมา
ไม่เพียงเท่านั้น พื้นหิมะรอบ ๆ ยังราวกับค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีดำ ดูแล้วแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง
เฮยหลวนและเจี่ยอันตะลึงขึ้นมา
ลู่เฉินรู้ว่าเคล็ดวิชานี้ของอีกฝ่ายน่ากลัวเล็กน้อย ดังนั้นจึงนำทั้งสองเข้าไปภายใน ‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ จากนั้นจึงจ้องมองผู้เฒ่าเตา “มาเถิด”
“เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่ยอมจริงหรือ?” ผู้เฒ่าเตาคิดว่าลู่เฉินจะหวาดกลัว แต่ชายหนุ่มกลับไม่รู้สึกกลัว และยังพูดจายั่วยุทำให้เขามีสีหน้าจริงจังขึ้นมา
ลู่เฉินไม่สนใจ “มาเถิด อย่าพูดให้มากความเลย”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะให้เจ้าได้เห็นเคล็ดวิชาต้องห้ามของข้า เคล็ดวิชากระบี่วิญญาณทอง!”
หลังจากลู่เฉินได้ยินคำว่าเคล็ดวิชากระบี่วิญญาณทอง พื้นที่รอบ ๆ พลันสั่นสะเทือนขึ้นมา ราวกับเคล็ดวิชานี้ของอีกฝ่าย ทำให้สิ่งของที่เป็นวิญญาณรอบ ๆ รู้สึกหวาดกลัว
แต่ลู่เฉินไม่สนใจ เขายังคงมองไปยังเคล็ดวิชากระบี่วิญญาณทองพลางแสยะยิ้ม “ข้าจะรอดูอย่างตั้งใจ”
ขณะนั้นเอง เงากระบี่ทองได้ตกลงมาจากท้องฟ้า และโจมตีไปยังลู่เฉิน
ตู้ม!
พื้นดินบริเวณรอบ ๆ เกิดรอยร้าวขึ้นจนกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ ลู่เฉินจนถูกแรงกระแทกจน ‘แตกกระจายเป็นเสี่ยง’
ทว่าเขตแด
