นแสงทองรอบกายลู่เฉินนั้นยังคงอยู่ ดังนั้นผู้เฒ่าเตาจึงจ้องมองไปยังภายในเขตแดน หลังจากพบว่าไม่เหลือร่องรอยใด ๆ จึงมีสีหน้าจริงจังขึ้นมา “หนีอีกแล้วหรือ?”
“พลังที่มีอยู่ทำอะไรข้าไม่ได้ แล้วจะมีประโยชน์อย่างไรกัน?” ลู่เฉินปรากฏตัวขึ้นอีกมุมหนึ่ง และแสยะยิ้มพลางมองผู้เฒ่าเตา
ผู้เฒ่าเตาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เช่นนั้นต่อไปข้าจะทำให้ได้รู้ถึงความน่ากลัวของข้า!”
ผู้เฒ่าเตาลอยขึ้นจากพื้นด้วยความเร็วสูง และพุ่งเข้าไปยังเขตแดนอย่างรวดเร็ว เขาตรงไปอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน หลังจากนั้นเงากระบี่ทองก็หมายจะแทงไปยังอีกฝ่าย ทว่าชายหนุ่มกลับหายตัวไป
แต่ผู้เฒ่าเตารวดเร็วเป็นอย่างมาก ราวกับเขาสัมผัสได้ว่าลู่เฉินจะปรากฏตัวขึ้นที่ใด จึงปล่อยการโจมตีออกไป
แต่ลู่เฉินได้หายตัวไปอีกครั้ง
เมื่อเป็นเช่นนี้ผู้เฒ่าเตาจึงทำได้เพียงเคลื่อนที่ไปมารอบ ๆ
หลังดำเนินเช่นนี้ต่อไปอีกครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าเตาจึงหยุดลง เพราะใช้พลังปราณไปไม่น้อย มันทำให้เขารู้สึกเหนื่อยหอบและมีใบหน้าขาวซีด พลางเบิกตากว้าง “เจ้ามันคนเจ้าเล่ห์!”
“เจ้าเก่งมากมิใช่หรือ?” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด
ขณะนั้นเองที่มีเงาสีน้ำเงินสว่างขึ้นมาทางด้านหลังของผู้เฒ่าเตา ดวงตาสองข้างของผู้เฒ่าเตาจึงมีแสงสีน้ำเงินสว่างวาบขึ้นมา อีกทั้งบนร่างยังมีพลังธาตุน้ำปรากฏขึ้น และยังมีเสียงสตรีผู้หนึ่งดังให้ได้ยิน
“เจ้าคือลู่เฉิน?”
ชายชรากลับพูดบางอย่างออกมา ทว่ามันกลับทำให้ลู่เฉิ
