บทที่ 710 หินวิญญาณที่ไม่ควรปรากฏออกมา
ไม่นาน ‘ร่างขนาดใหญ่’ ที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะจึงปรากฏขึ้น
ตอนแรกเห็นเป็นเพียงลูกบอลหิมะที่กลิ้งอยู่บริเวณนั้น แต่เมื่อมาถึงตรงหน้าลู่เฉินและคนอื่น ๆ กลับมีขนาดใหญ่ขึ้น จนในที่สุดกลายเป็นร่างสูงใหญ่สามร่าง
ไม่เพียงเท่านั้น พลังของร่างขนาดใหญ่เหล่านี้ยังทรงพลังเป็นอย่างมาก ไม่นานก็สามารถล้อมลู่เฉินและคนอื่น ๆ ไว้ได้
เฮยหลวนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “นี่สิ่งประหลาดใดกัน?”
มนุษย์หิมะเหล่านี้ แต่ละคนดูราวกับหัวสิงโตที่มีขนนุ่มสีขาวอยู่บนร่าง ทั้งยังแผ่กระจายไอความเย็นที่ทรงพลังออกมา ดูแล้วช่างน่าแปลกประหลาดยิ่งนัก
“พวกนี้เรียกว่าอสูรหิมะ มีลักษณะเป็นหิมะและอสูรในคราเดียว และการโจมตีที่ปล่อยออกมานั้นสามารถทำให้คนถูกแช่แข็งได้” ลู่เฉินอธิบายออกมาอย่างเรียบง่าย
“อะไรนะ!?” เป็นครั้งแรกที่เฮยหลวนได้พบสิ่งประหลาดเช่นนี้ ดังนั้นจึงรู้สึกตกตะลึงไม่น้อย
ไม่เพียงเฮยหลวน ทว่าเจี่ยอันก็รู้สึกตกตะลึงขึ้นมาเช่นกัน เสวียหลิงเยว่ที่อยู่บนท้องฟ้าพลันหัวเราะออกมา “เจ้าหนุ่ม หากยอมแพ้เสียตอนนี้ ข้าผู้นี้ก็จะไม่ให้พวกมันทำร้ายพวกเจ้า แต่หากเจ้ายังยืนกรานเช่นนี้ต่อไป พวกมันต้องลงมือแน่!”
“ลงมือหรือ?” ลู่เฉินยิ้มอย่างไม่สนใจ
“ว่าอย่างไร? ไม่สนใจหรือ?” เสวียหลิงเยว่พูดอย่างเย้ยหยัน
“สิ่งเหล่านี้มากที่สุดก็แค่อสูร”
“ใช่ พวกมันคืออสูร แต่ในพื้นที่ที่เจ็ดแห่งวังสินธุเหมันต์ อสูร
