เหล่านี้ถูกจัดอยู่กลุ่มอสูรร้ายลำดับที่ยี่สิบ!”
ลู่เฉินแสยะยิ้ม “ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มอสูรร้ายใดก็ไม่เกี่ยวข้องกับข้า!”
“อีกไม่นานเจ้าก็จะได้รู้ถึงความแข็งแกร่งของพวกมัน!” เสวียหลิงเยว่ไม่อยากพูดกับลู่เฉินให้มากความ นางหันกลับไปส่งเสียงประหลาดบางอย่างออกมา ราวกับกำลังควบคุมอสูรเหล่านี้
อสูรเหล่านี้หลอมรวมลูกบอลหิมะขนาดใหญ่ขึ้นมาทันที
ลูกบอลหิมะเหล่านี้ลอยอยู่ตรงนั้น พวกมันดูราวกับจะถูกโยนมาได้ตลอดเวลา
เมื่อเฮยหลวนและเจี่ยอันเห็นดังนั้นจึงรู้สึกตื่นกลัวขึ้นมา ลู่เฉินหลับตาลงและสัมผัสกลิ่นอายของ ‘อสูร’
และหลังชายหนุ่มลืมตาขึ้นก็แผ่กระจายกลิ่นอาย ‘ราชัน’ ออกมา อสูรเหล่านี้ราวกับสัมผัสได้ถึงความอันตราย พวกมันล่าถอยออกไปด้วยความหวาดกลัวทันที
ภาพดังกล่าวทำให้เฮยหลวนและอีกหลาย ๆ คนไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
เสวียหลิงเยว่ที่อยู่บนท้องฟ้ามีสีหน้าประหลาดใจ “เกิดสิ่งใดขึ้น?”
ลู่เฉินที่ยิ้มพลางอธิบายออกมา “พวกมันกลัวข้า!”
เสวียหลิงเยว่ไม่เชื่อ และยังคงให้อสูรหิมะเหล่านี้โจมตีลู่เฉินต่อไป แต่พวกมันไม่กล้าเข้าใกล้ จึงทำเพียงค่อย ๆ โยนลูกบอลหิมะเข้ามาจากไกล ๆ
ลูกบอลหิมะเหล่านี้ระเบิดก่อนที่จะชนเข้ากับลู่เฉินและคนอื่น ๆ มันหลอมรวมกลายเป็นชั้นน้ำแข็งขนาดใหญ่ พร้อมกักขังลู่เฉินและคนอื่น ๆ เอาไว้ภายใน
เสวียหลิงเยว่พูดด้วยความพึงพอใจขึ้นมา “เห็นแล้วใช่หรือไม่? นี่คือความแข็งแกร่ง!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เ
