ฉินที่อยู่ในชั้นน้ำแข็งจึงหัวเราะออกมา “ไม่เล่นกับเจ้าแล้ว!”
“อย่างไรกัน? กลัวแล้วหรือ?” เสวียหลิงเยว่หัวเราะเสียงดัง
ใครจะคิดว่าภายในร่างของลู่เฉินจะมีลูกไฟทั้งเก้าพุ่งออกมา มันทำให้ชั้นน้ำแข็งละลายลงในทันที อสูรหิมะรอบ ๆ ตกตะลึงขึ้นมา ส่วนเสวียหลิงเยว่ที่อยู่บนท้องฟ้ารู้สึกสงสัย “เจ้าเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้เท่านั้น แต่เหตุใดจึงปล่อยพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ออกมาได้”
ลู่เฉินไม่ได้พูดใด ๆ แต่หลังจากปลดปล่อยเฮยหลวนและอีกสองคนที่อยู่ภายใน ‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ ออกมาแล้ว เขาจึงปล่อยเงาสายฟ้าและแสดงเคล็ดวิชาวิญญาณสายฟ้าออกมา
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีกุ่ยเจี่ยคอยร่วมมือ
ดังนั้น รอบด้านจึงเต็มไปด้วยเสียงร้องของอสูรมากมาย
เสวียหลิงเยว่ที่อยู่บนท้องฟ้ารู้สึกสับสนขึ้นมา กระทั่งลู่เฉินจัดการทุกอย่างเรียบร้อย อสูรหิมะเหล่านั้นจึงนอนลงบนพื้นอย่างว่าง่าย ราวกับสิงโตเชื่อง ๆ ที่ไม่กล้าก่อความวุ่นวายใด ๆ
เสวียหลิงเยว่ลองควบคุมอีกครั้ง แต่กลับพบว่าไม่สามารถควบคุมพวกมันได้ เรื่องนี้ทำให้เสวียหลิงเยว่มีสีหน้าไม่ดีนัก “นี่… เกิดเรื่องใดขึ้น?”
“จำเป็นต้องบอกเจ้าหรือไม่?”
เสวียหลิงเยว่ร้อนใจขึ้นมา “บอกมาซะ!”
“พวกมันยอมจำนนต่อข้าแล้ว” ลู่เฉินเข้าไปยังภายในร่างของอสูรวิญญาณเหล่านี้ และทำให้พวกมันทำข้อตกลงกับตน ดังนั้นอสูรหิมะแต่ละตัวเหล่านี้จึงว่าง่าย
แต่เสวียหลิงเยว่ไม่เชื่อ นางยังคิดจะควบคุมต่อไป
และในขณะนั้น
