บทที่ 705 เพื่อผลไม้ ชายชราเหล่านี้ถึงกับยอมตัดชิ้นเนื้อของตัวเอง
ผู้เฒ่าเตาควบคุมกระบี่วิญญาณพลางยิ้ม “เช่นนั้นพวกเจ้าบอกให้เขายอมแพ้ก็พอแล้วมิใช่หรือ?”
ยอมแพ้?
ถ้ายอมแพ้ลู่เฉินก็ต้องมอบผลไม้บางส่วนให้แก่ผู้เฒ่าเตา สำหรับทุกคนแล้วถือว่าได้รับผลกระทบ ดังนั้นหลายคนจึงไม่พูดอะไรออกมา แต่ราชันค่ายกลภูติรู้สึกกังวลใจจึงพูดกับผู้เฒ่าเตา “ผู้เฒ่าเตา หากเจ้าต้องการผลไม้จริง ๆ สามารถใช้แผนที่เพื่อแลกกับเขาได้ เหตุใดจึงต้องประลองกันด้วยเล่า?”
แผนที่นับเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับผู้อาวุโสเตา เขาจะมอบให้ลู่เฉินง่าย ๆ ได้อย่างไร ดังนั้นจึงคิดจะประลองและเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้ เพื่อให้อีกฝ่ายมอบผลประโยชน์ให้แก่ตนเอง
ดังนั้นผู้เฒ่าเตาจึงยิ้มออกมา “อยู่ที่เขาแล้วว่ามีความสามารถเพียงพอจะนำไปได้หรือไม่”
ราชันค่ายกลภูติขมวดคิ้ว ผู้เฒ่าเตาจึงมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม เป็นอย่างไร? ยอมแพ้หรือไม่? หรือว่าจะลงมือต่อ?”
“มาเถิด!” ลู่เฉินพูดอย่างไม่ลังเล
ทุกคนไม่คาดว่าชายหนุ่มคิดจะลองจริง ๆ
ราชันค่ายกลภูติพลันร้อนใจขึ้นมา จึงหันไปพูดกับลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม อย่าวู่วาม”
ทว่าผู้เฒ่าเตากลับพูดขึ้นมาว่า “ข้าชอบที่เจ้าเป็นเช่นนี้เสียจริง”
พูดจบ กระบี่วิญญาณของผู้เฒ่าเตาก็ลอยออกไป มันทะลุผ่านกายเนื้อและเข้าไปในร่างกายของลู่เฉิน
ทุกคนคิดว่าลู่เฉินจะต้องกรีดร้องออกมา หรือมีใบหน้าซีดไร้สีเลือด ริมฝีปากกระอักเลือดสด ๆ และเวียนศีร
