องพ่างจื่อแทบจะไม่มีผลใด ๆ
ดังนั้นเขาจึงเก็บพ่างจื่อกลับเข้ามา แสยะยิ้มพลางมองสัตว์ประหลาดเชิงรากวิญญาณ “ดูเหมือนข้าคงต้องคิดหาวิธีอื่นแล้ว”
จากนั้นชายหนุ่มจึงนำธนูเงามารออกมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ และให้แมวมารมายามอบไอพลังมารให้แก่ตน
เมื่อสัมผัสได้ถึงธนูที่ไม่ธรรมดาของลู่เฉิน สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณก็เบิกตากว้าง “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
“ต้องให้เจ้าได้สัมผัสถึงความเก่งกาจของข้าหน่อย”
“ฝันไปเถิด!” สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณรีบเพิ่มพลังขึ้นอีกทันที สายลมพัดล้อมรอบมันอย่างบ้าคลั่งจนแทบจะกลายเป็นม่านลมป้องกัน
ลู่เฉินยังคงสะสมพลังต่อไป
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังให้เงาสายฟ้าออกมาและหลอมรวมไปบนธนู ทำให้ศรที่หลอมรวมออกมานั้นมีร่องรอยของเงาสายฟ้า และภายในเงาสายฟ้านั้นมีกลุ่มก้อนพลังสายฟ้าอยู่
กลุ่มก้อนพลังสายฟ้าเหล่านี้แฝงไปด้วยพายุฟ้าคะนอง
ตอนนี้สิ่งที่ลู่เฉินต้องทำ คือทำให้ศรสำแดงพลังที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา
ดังนั้นหลังจากสะสมพลังได้ครู่หนึ่งแล้ว จึงจ้องมองไปยังสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณ “มาเถิด ได้เวลาลองพลังนี้หน่อยแล้ว!”
เมื่อพูดจบ ชายหนุ่มก็ปล่อยศรนี้ออกไป
ลมกรรโชกพัดพายุฟ้าคะนองจนเกิดรูปร่างขนาดใหญ่ทันที จากนั้นพลังที่เหลือของเงาศรก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณ หยาดเลือดสด ๆ ไหลออกมา มันทำให้สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณอ่อนแอลงทันที
“ยอมแพ้หรือไม่?”
“เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดจะให้ข้ายอมแพ้หรื
