เล็กน้อย
และมีบางคนมีท่าทางจริงจังขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม เจ้าควรทำตัวให้เหมาะสมหน่อย!”
อีกทั้งบางคนยังปล่อยพลังมากดข่ม แต่ใครจะคิดว่าลู่เฉินกลับนำแผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์ออกมา “แม้แผ่นป้ายนี้จะไม่สามารถสั่งให้พวกเจ้าทำสิ่งใดได้ แต่ก็ทำให้พวกเจ้าไม่สามารถทำร้ายข้าได้ใช่หรือไม่?”
เมื่อเห็นแผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์ของลู่เฉิน ทุกคนต่างมองไปยังราชันค่ายกลภูติ และคิดว่าเขาเป็นผู้มอบให้แก่ชายหนุ่ม
ราชันค่ายกลภูติรีบอธิบายออกมาทันที “ไม่ใช่ข้า ราชันคุมวิญญาณพ่ายแพ้ให้แก่เขา จากนั้นแผ่นป้ายนี้จึงตกอยู่ในมือเขา”
“ราชันคุมวิญญาณพ่ายแพ้แก่เขา? เจ้าพูดเรื่องตลกอันใดกัน?” มีคนไม่เชื่อ
คนอื่น ๆ เองก็ไม่เชื่อเช่นกัน และหนึ่งในกลุ่มนั้นมีชายชราผู้หนึ่งซึ่งมีรอยแผลเป็นบนหน้าผากพูดขึ้นมา “เช่นนั้นข้าต้องลองดูเสียหน่อย ว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้มีความสามารถเช่นใดจึงเอาชนะราชันคุมวิญญาณได้!”
“ทางที่ดีอย่าคิดลอง” ลู่เฉินมองเขาด้วยรอยยิ้ม
ทุกคนคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะกล้าข่มขู่ชายชราที่มีรอยแผลเป็นผู้นี้ ดังนั้นทุกคนจึงดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที
