จี๋ยออกมา
ราชันคุมวิญญาณเยาะหยัน “คิดว่าภูตของเจ้าจะทรงพลังเท่าพวกเขารึ?”
หลังจากพูดอย่างนั้น วิญญาณอสูรเหล่านั้นก็โจมตีกุ่ยเจี๋ยอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งดูเหมือนว่ากุ่ยเจี๋ยที่มีการป้องกันสองพันชั้นจะทนไม่ไหว แต่ในเวลานี้เอง ลู่เฉินพลันใช้พลังของโลก ‘อสูร’ จากนั้นรัศมีของราชันก็เล็ดลอดออกมา
เป็นธรรมดาที่วิญญาณอสูรเหล่านี้จะเกรงกลัวสัตว์อสูรที่ ‘แข็งแกร่ง’ กว่าตัวมันเอง
เป็นเพราะความกลัวนี้เองที่ทำให้การโจมตีของพวกมันอ่อนแอลงเป็นอย่างมาก และกุ่ยเจี๋ยก็ใช้โอกาสนี้กลืนกินวิญญาณสัตว์ร้ายเหล่านี้
หลังจากราชันคุมวิญญาณเห็นว่ามีบางสิ่งผิดปกติ เขาก็ถามในความมืดว่า “เจ้าหนู เหตุใดเจ้าถึงมีรัศมีของสัตว์อสูรที่ทรงพลังอยู่บนร่างกายได้?”
“แล้วเหตุใดข้าต้องบอกด้วยเล่า?”
“เจ้าเลี้ยงอสูรศักดิ์สิทธิ์แบบใดไว้กัน?” ราชันคุมวิญญาณคิดว่าลู่เฉินเลี้ยงอสูรศักดิ์สิทธิ์ที่น่ากลัวเอาไว้
ลู่เฉินคร้านจะอธิบาย เมื่อฝั่งราชันคุมวิญญาณเห็นท่าทางไม่แยแสเช่นนั้นก็โกรธจัด ขณะนี้ราชันค่ายกลภูตยังคงโจมตีหมาป่าตาเดียว เพื่อพยายามให้อีกฝ่ายปล่อยตัวลู่เฉินออกมา
ทว่า ‘เขตแดน’ นี้แข็งแกร่งเกินไป ไม่ว่าราชันค่ายกลภูตจะโจมตีอย่างไรหมาป่าตาเดียวก็ไม่สะดุ้งสะเทือน
แต่ราชันคุมวิญญาณที่จับตาดูราชันค่ายกลภูตอยู่พลันเรียกผู้พิทักษ์อสูรออกมา ซึ่งผู้พิทักษ์อสูรเหล่านี้ต่างเข้าล้อมรอบราชันค่ายกลภูตและโจมตีทันที
ราชันค่ายกลภูตโกรธ “เหล่าเช
