่อ เจ้ากล้าโจมตีข้ารึ!?”
“ตราบใดที่เจ้าช่วยข้าใช้ค่ายกลจับตัวเจ้าเด็กนั่น ข้าก็จะไม่ทำอะไรเจ้า มิฉะนั้นวันนี้เจ้าจะไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้” ราชาวิญญาณเอ่ยอย่างเย็นชา
ราชันค่ายกลภูตกล่าวด้วยความโมโห “เจ้าอย่าใช้แผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์ทำอะไรตามใจชอบนะ!”
“ข้าจะทำอะไรตามใจชอบ แล้วเจ้าจะทำอะไรได้เล่า?” ราชันคุมวิญญาณเอ่ยกลั้วหัวเราะอย่างถือดี
ขณะนี้ จู่ ๆ ลู่เฉินก็มายืนอยู่ด้านหลังราชันคุมวิญญาณ เพียงโบกมือ แผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์ก็บินไปอยู่ในมือของเขา
รอยยิ้มของราชันคุมวิญญาณพลันแข็งค้าง จากนั้นเขาก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นลู่เฉินถือป้ายคำสั่งไว้ก็ตกใจและรีบพูดว่า “ส่งมันกลับมาให้ข้า!”
“เป็นเรื่องจริงหรือไม่ ที่คนที่มีแผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์นี้สามารถควบคุมทุกสิ่งที่นี่ได้?”
ราชันคุมวิญญาณส่งเสียงฮึมฮัม “เรื่องนั้นต้องรอจนเจ้าได้รับการยอมรับด้วยป้ายคำสั่งนี้ซะก่อน”
“อ้อ การยอมรับรึ นั่นมันง่ายดายนัก” หลังจากชายหนุ่มยิ้ม เขาก็อัดพลังเข้าไปในแผ่นป้าย จากนั้นป้ายคำสั่งสีดำที่ดูเหมือนใบไม้ก็เริ่มกะพริบด้วยแสงสีเขียวจาง ๆ
ซึ่งหมายความว่าลู่เฉินได้รับการยอมรับจากป้ายคำสั่งนี้แล้ว
ทันใดนั้น วิญญาณผู้พิทักษ์อสูรก็เรียงแถวและเอ่ยด้วยความเคารพว่า “ใต้เท้า”
“น่าสนใจจริง ๆ!” ลู่เฉินไม่คาดจริง ๆ ว่าตราบใดที่เขามีป้ายคำสั่งนี้ เหล่าอสูรผู้พิทักษ์ก็จะฟังคำสั่งแบบนี้
ทางราชันค่ายกลภูต เขาพูดอย่างตื
