กลภูตก็นึกชื่นชมความกล้าหาญของลู่เฉินเช่นกัน จึงพูดว่า “เจ้ามีความกล้านะเจ้าหนู”
หลังจากพูดอย่างนั้นราชันค่ายกลภูตก็พาทุกคนออกไป
…
ในขณะนี้ ณ ลานไป๋ฮวา ไป๋เซียงได้รายงานสิ่งที่เกิดขึ้นกับองค์หญิงไป๋ฮวา และหลังจากองค์หญิงไป๋ฮวาได้ยินรายงานนี้ก็แย้มยิ้ม “เด็กคนนี้ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ”
“องค์หญิง เราควรทำอย่างไรต่อไปดีเพคะ?”
“เฝ้าดูเขาต่อไป!” องค์หญิงไป๋ฮวาพูดหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นไป๋เซียงก็พลันจากไป
…
อีกด้านหนึ่ง ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ถูกนำตัวไปที่บันไดซึ่งอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุดของหุบเขา โดยบันไดคล้ายจะนำไปสู่ยอดเมฆ
ในเวลาเดียวกัน ภายในเมฆมีพระราชวังขนาดใหญ่ตั้งอยู่ โดยนอกพระราชวังมีแสงสีดำจาง ๆ ซึ่งทั้งวังทำขึ้นมาจากหินวิญญาณทมิฬ
ไม่เพียงเท่านั้น พระราชวังแห่งนี้ยังมีหน้าที่รวบรวมพลังวิญญาณอีกด้วย
ดังนั้นพลังวิญญาณส่วนใหญ่ของหินวิญญาณทมิฬในหุบเขาลึกจึงถูกดูดซึมเข้าสู่วังแห่งนี้ ทำให้การฝึกวิชาวิญญาณหรือวิชาในวังแห่งนี้มีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยอาศัยความพยายามเพียงครึ่งเดียว
สำหรับลู่เฉินที่มาที่นี่เป็นครั้งแรก เขาพบว่ามันมหัศจรรย์มากจึงอดกวาดตามองดูรอบ ๆ ไม่ได้
เช่นเดียวกับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ เพราะพวกเขาเองก็มาที่นี่เป็นครั้งแรกเช่นกัน
แต่เมื่อมาถึงนอกพระราชวัง พวกเขาพลันพบกับกลุ่มทหารลาดตระเวน
ทหารลาดตระเวนเหล่านี้ไม่มีร่าง เป็นเพียงวิญญาณสัตว์ที่สวมชุดเกราะสีดำ พวกมัน
