วุโสมอบแผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์ให้ข้า ทั้งยังบอกว่าด้วยสิ่งนี้ข้าไม่จำเป็นต้องกลัวเจ้า ข้าสามารถสั่งให้ทหารเหล่านี้จัดการกับเจ้าเมื่อไหร่ก็ได้!”
“เจ้าหลอกผู้อาวุโสให้มอบแผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์ให้งั้นรึ?”
“ข้ารู้ว่าเจ้าปกป้องกฎระเบียบของหุบเขาสวรรค์มาโดยตลอด แต่ตอนนี้เมื่อเจ้าจากไปแล้ว ผู้อาวุโสเหล่านั้นย่อมต้องเลือกคนอื่นมาแทน นอกจากนี้เจ้ายังสมรู้ร่วมคิดกับบุคคลภายนอกมาทำลายหุบเขา ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าข้าเหมาะสมในการปกป้องมันมากกว่า” ราชันคุมวิญญาณหัวเราะ
ราชันค่ายกลภูตขมวดคิ้ว “ราชันคุมวิญญาณ เจ้าต่างหากคือผู้ที่ทำลายหุบเขา!”
“ตอนนี้ทุกคนรู้แต่ว่าเขาเป็นคนที่ฆ่าคนเหล่านั้น ซึ่งมันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับข้าเลย” หลังจากราชันคุมวิญญาณพูดจบ เขาก็ชี้ไปที่ลู่เฉิน เห็นได้ชัดโยนคิดความผิด
ราชันค่ายกลภูตพูดอย่างเย็นชา “เจ้าช่างร้ายกาจจริง ๆ”
“ข้าร้ายกาจรึ? ทำไมข้าไม่คิดอย่างนั้นเล่า?” ราชันคุมวิญญาณหัวเราะลั่นอย่างมีความสุข
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ต่างตกใจ พวกเขาไม่คาดว่าที่ราชันคุมวิญญาณตามราชันค่ายกลภูตไปช่วย ที่แท้กลับเป็นการทำเพื่อให้ได้รับสิ่งที่เรียกว่าแผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์
สำหรับลู่เฉิน เขาไม่รู้ว่าแผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์คืออะไร ดังนั้นจึงจ้องมองราชันคุมวิญญาณแทน “วันนี้ข้าไม่สนใจว่าเจ้ามีป้ายคำสั่งอะไร ยังไงข้าก็จะจัดการกับเจ้าอยู่ดี!”
“เฮ้ เจ้าหนู เจ้าไม่รู้รึว่าแผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์มีค่าแค่ไหน?”
