บทที่ 689 องค์หญิงเอ่ยถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของตน
เห็นได้ชัดว่าไป๋เซียงไม่เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ขณะที่ได้รับตราประทับวิญญาณนั้น นางก็ยังคิดว่าลู่เฉินจะปลดปล่อยตน จึงเอ่ยขึ้นมาอย่างเฉื่อยชาว่า “เมื่อนางมายังผืนป่าแห่งนี้ก็ต้องเป็นเช่นนั้น!”
“เมื่อมายังผืนป่าแห่งนี้ก็เป็นเช่นนั้น?” ชายหนุ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมา
“ใช่ หากถูกส่งมายังป่าแห่งนี้ก็จะเป็นเช่นนั้น”
ลู่เฉินมีท่าทีจริงจังขึ้นมา “แต่ขณะที่นางถูกจับมานั้น ข้าจำเสียงกรีดร้องของนางได้”
“เสียงกรีดร้องนั้นข้าเป็นผู้เลียนแบบเอง” ไป๋เซียงพูดขึ้นอย่างลำบากใจ
“เจ้า?”
“ใช่!” ไป๋เซียงขานรับ
เขาขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมา “ว่ามาเถิด พวกเจ้าทำสิ่งใดกันแน่? เหตุใดจึงต้องหลอกล่อข้ามายังไป๋ฮวาหยวน?”
“เจ้าสำนักหุบเขาลึกรู้จักกับองค์หญิงของเรา”
“เจ้าสำนัก?” ลู่เฉินเคยพบแค่ผู้อาวุโสสูงสุด แต่ไม่เคยเจอเจ้าสำนักมาก่อน หากเจ้าสำนักผู้นี้สามารถมาที่นี่ได้ เช่นนั้นเหตุใดจึงพยายามที่จะคัดเลือกคนเข้ามาทุกปี
“ใช่” ไป๋เซียงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักเจ้าสำนัก
ชายหนุ่มค่อย ๆ เอ่ยถึงสิ่งที่ตนเองสงสัย และไป๋เซียงก็ตอบกลับไปว่า “เจ้าสำนักหุบเขาลึกเข้ามายังผืนป่าแห่งนี้ไม่ได้”
“เช่นนั้นพวกเจ้าติดต่อกันอย่างไร?”
“พวกเราส่งคนออกไป” ไป๋เซียงอธิบาย
เมื่อลู่เฉินได้ยินแล้วจึงเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยถามว่า “เช่นนั้นนางเป็นเช่นไร พวกเจ้าไม่รู้จริงหรือ?”
“ไม่รู้ เพราะเจ้าสำนักผู้นั้นบอกเพ
