บทที่ 685 นางเป็นเพียงเหยื่อล่อ
เมื่อราชันต้นหัวเราะไปถึงตรงหน้าชายชรา บนร่างของชายชราก็ปรากฏเส้นไหมสีดำขนาดเล็กขึ้นมา เส้นไหมเหล่านี้ทะลุผ่านร่างของราชันต้นหัวเราะทันที จากนั้นราชันต้นหัวเราะก็กรีดร้องขึ้นมา “ท่านประมุข ไว้ชีวิตข้าด้วย!”
“เพียงขั้นหลอมแก่นแท้ก็ทำให้เจ้าหวาดกลัวจนเป็นเช่นนี้เชียวหรือ? เจ้าคิดว่าเจ้าสมควรตายหรือไม่!” ชายชราตะโกนขึ้นมา
“ท่านประมุข ข้าผิดไปแล้ว! ข้าไม่กล้าอีกแล้ว!” ราชันต้นหัวเราะพูดด้วยความร้อนใจ
“ฮึ!” ชายชราส่งเสียงสบถออกมา ไม่นานราชันต้นหัวราะก็กลายเป็นถ่านสีดำ จากนั้นจึงถูกโยนออกมาต่อหน้าผู้คน
เมื่อเห็นดังนั้น เหล่าวิญญาณต้นไม้ต่างก็หวาดกลัว
ชายชราหันไปมองคนอื่น ๆ “ผู้ใดคิดจะไป?”
ไม่มีผู้ใดกล้าขานรับ
ทันใดนั้นชายชราก็มีท่าทางจริงจังขึ้นมา “หรือว่าคนของประมุขพฤกษาทมิฬอย่างข้าจะไม่มีผู้มีความสามารถเสียแล้ว?”
ทุกคนต่างก็รู้ถึงความน่ากลัวของประมุขพฤกษาทมิฬ ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นว่าพ่างจื่อไม่กลับมา แต่ละคนจึงรู้สึกหวาดกลัวและไม่กล้าลุกขึ้นง่าย ๆ
ประมุขพฤกษาทมิฬรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที “หลายปีที่ผ่านมา เมื่อมีคนนอกเข้ามา พวกเราก็แค่จัดการ แต่ตอนนี้กลับกลัวแม้แต่ขั้นหลอมแก่นคนหนึ่ง”
ทว่าทุกคนก็ยังคงไม่กล้าพูดอะไร ประมุขพฤกษาทมิฬจึงเอ่ยด้วยความโมโห “จงออกไป! ผู้ใดสามารถจับเขาได้ ข้าจะมอบโอสถเซียนพฤกษาให้หนึ่งเม็ด!”
เมื่อทุกคนได้ยินคำว่าโอสถเซียนพฤกษา แต่ละค
