”
“ไม่ว่าจะได้หรือไม่ หากข้าเพียงวางค่ายกลในสมบัติวิญญาณนี้ เจ้าก็จะกลายเป็นผู้อ่อนแอ!” ลู่เฉินเดินมายังมุมกำแพงและลูบกำแพงนั้น จากนั้นก็แสยะยิ้มพลางมองประมุขพฤกษาทมิฬ
ประมุขพฤกษาทมิฬคิดว่าลู่เฉินเพียงพูดตลกเท่านั้น ดังนั้นจึงพูดเย้ยหยันขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดว่าข้าจะโง่เหมือนมนุษย์อย่างพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“มนุษย์โง่? เจ้ากำลังเข้าใจบางอย่างผิดหรือ?” ชายหนุ่มถามด้วยรอยยิ้ม
“เฮอะ จากที่ข้าดู ๆ แล้ว พวกมนุษย์ที่บุกเข้ามาที่นี่ก็ล้วนโง่เขลาทั้งสิ้น!” ประมุขพฤกษาทมิฬกล่าว
ลู่เฉินยิ้มอย่างชั่วร้าย “เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าดูว่าผู้ใดโง่เขลากันแน่!”
ประมุขพฤกษาทมิฬไม่รู้ว่าชายหนุ่มหมายความว่าอย่างไร แต่ไม่นานเขาก็ค่อย ๆ สัมผัสได้ถึงสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ
